در راه او انفاق كنيد آن را براى شما مضاعف مى‌گرداند». «١»
شايد نياز به تذكر نداشته باشد كه در زندگى اجتماعى، از ميان رفتن يك فرد يا يك گروه، زيانش متوجه همه اجتماع مى‌گردد، و به همين دليل نگهدارى افراد و كمك به آنها بازده براى كل اجتماع دارد (گذشته از جنبه‌هاى معنوى و انسانى).
خلاصه اين كه: اگر نظام حاكم بر اقتصاد جامعه، نظام تقوا، درستى، پاكى، تعاون، همكارى و انفاق باشد بدون شك چنين جامعه‌اى نيرومند و سربلند خواهد شد، اما اگر به عكس نظام استثمار، تقلب، چپاول، تجاوز و فراموش كردن ديگران باشد چنين جامعه‌اى از نظر اقتصادى نيز عقب مانده خواهد بود، و رشته زندگى مادى آنها نيز متلاشى مى‌گردد.
لذا در روايات اسلامى، به مسأله تلاش و كوشش توأم با تقوا براى كسب روزى اهميت فوق العاده‌اى داده شده است، تا آنجا كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
لاتَكْسَلُوا فِي طَلَبِ مَعَايِشِكُمْ فَإِنَّ آبَاءَنَا كَانُوا يَرْكُضُونَ فِيهَا وَ يَطْلُبُونَهَا: «در تحصيل روزى تنبلى نكنيد زيرا پدران ما در اين راه مى‌دويدند و آن را طلب مى‌كردند». «٢»
و نيز از همان امام بزرگوار مى‌خوانيم: الْكَادُّ عَلَى عِيَالِهِ كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ: «كسى كه براى خانواده خود، تلاش روزى مى‌كند، مانند مجاهدان راه خدا است». «٣»
حتى دستور داده شده است: مسلمانان صبح هر چه زودتر از خانه خارج