شده است، و اين در بدو نظر، براى هر كس روشن است كه شير غذائى است كم حجم، پر نيرو و خالص از مواد اضافى و در عين حال آن چنان گوارا است كه براى هر انسان، در هر سن و سال، از كودكى تا پيرى، مفيد و سازگار است، و به خاطر همين جهات بسيارى از بيماران از اين غذا استفاده مى‌كنند، مخصوصاً براى رشد استخوانها اثر فوق العاده‌اى براى آن قائلند و به همين دليل در موارد شكستگى استخوانها، توصيه مى‌شود.
يكى از معانى «خلوص»، «پيوند» است، و شايد به خاطر همين معنى است كه بعضى اين تعبير قرآنى را در مورد شير اشاره به تأثير فوق العاده آن در استخوان‌سازى مى‌دانند.
و جالب اين كه: در احكام اسلامى كه در زمينه مسأله «رضاع» (شير خوارگى) وارد شده نيز اين معنى به وضوح ديده مى‌شود.
زيرا از يكسو، مى‌بينيم فقهاء مى‌گويند: اگر كودكى از مادرى به مقدارى شير بخورد كه استخوانش محكم گردد، و گوشتش برويد، اين كودك به آن مادر محرم مى‌شود (و همچنين نسبت به شوهر آن زن و بعضى ديگر از كسان آنها) اما از سوى ديگر، مى‌گويند ١٥ بار شير نوشيدن متوالى و حتى يكشبانه روز پى در پى نوشيدن شير، سبب اين محرميت مى‌گردد، آيا اگر اين دو سخن را به يكديگر ضميمه كنيم، مفهومش اين نمى‌شود كه: حتى تغذيه از شير در يك شبانه روز، اثر در تقويت استخوانها و روياندن گوشت دارد؟!
اين نكته نيز لازم به تذكر است كه در دستورات اسلامى به شير «آغوز» كه در لغت عرب به آن «لِبَأ» مى‌گويند، اهميت فوق العاده‌اى داده شده است تا آنجا كه در كتب فقهى اسلامى، مى‌خوانيم حيات كودك بستگى به آن دارد، و به همين