مى‌كند و مواد اصلى آن از خون و غده‌هاى چربى‌ساز گرفته مى‌شود.
به اين ترتيب، اين ماده سفيد رنگِ تميز خالص، اين غذاى نيرو بخش گوارا، از ميان غذاهاى هضم شده مخلوط با تفاله‌ها، و از لابلاى خون به دست مى‌آيد، و اين به راستى عجيب است، سرچشمه‌اى آن چنان آلوده و تنفرآميز، اما محصولش اين چنين خالص و زيبا و دل‌انگيز و گوارا!.
***
بعد از حيوانات و شير آنها به بخشى از مواهب گياهان پرداخته مى‌گويد:
«خداوند از ميوه‌هاى درختان نخل و انگور، غذاى پر بركتى نصيب شما ساخت كه گاه آن را به صورت زيانبار در مى‌آوريد و از آن شراب مى‌سازيد و گاه رزق پاك و پاكيزه از آن مى‌گيريد» «وَ مِنْ ثَمَراتِ النَّخِيلِ وَ الأَعْنابِ تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَكَراً وَ رِزْقاً حَسَناً».
«در اين امر نشانه ديگرى است از قدرت پروردگار براى آنها كه عقل و خرد دارند» «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ».
«سَكَر» گرچه در لغت معانى مختلفى دارد، ولى در اينجا به معنى مسكرات و مشروبات الكلى است، و معنى مشهور آن همين است.
روشن است: قرآن در اين آيه، هرگز اجازه شراب‌سازى از خرما و انگور نداده بلكه با توجه به اين كه «مسكرات» را در مقابل «رزق حسن» قرار داده اشاره كوتاهى به تحريم خمر و نامطلوب بودن آن نموده است.
بنابراين، نياز به اين نداريم كه بگوئيم اين آيه قبل از نزول تحريم شراب، نازل شده و اشاره‌اى به حلال بودن آن است، بلكه به عكس آيه، اشاره به حرام بودن آن مى‌كند و شايد اولين اخطار در زمينه تحريم خمر باشد.
در حقيقت گوئى در يك جمله معترضه و در ميان پرانتز قرآن مجيد