در اين كه منظور، از محافظت و پاسدارى قرآن، در برابر چه امورى است، باز مفسران، تفسيرهاى گوناگونى دارند:
١- بعضى گفته‌اند: در برابر تحريف و تغيير و زياده و نقصان است.
٢- بعضى ديگر گفته‌اند: در برابر فنا و نابودى تا آخر جهان.
٣- بعضى ديگر گفته‌اند: در برابر منطق‌هاى گمراه‌كننده ضد قرآنى.
ولى، اين تفاسير، نه تنها با هم تضادى ندارند بلكه در مفهوم عام «إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» داخلند؛ چرا اين محافظت و پاسدارى را كه به صورت مطلق و به اصطلاح با حذف متعلق آمده در يك بعد خاص، محصور و محدود كنيم.
حق اين است كه: خداوند طبق ظاهر آيه فوق، وعده داده: آن را از هر نظر حفظ و پاسدارى كند: محافظت از هر گونه تحريف، محافظت از فنا و نابودى و محافظت از سفسطه‌هاى دشمنان وسوسه‌گر.
اما اين كه: بعضى از قدماى مفسرين احتمال داده‌اند: منظور، محافظت شخص «پيامبر» صلى الله عليه و آله است و ضمير «لَهُ» به پيامبر صلى الله عليه و آله باز مى‌گردد، زيرا كلمه «ذِكْر» به شخص پيغمبر، در بعضى از آيات قرآن (سوره «طلاق»، آيه ١٠) اطلاق شده بسيار بعيد به نظر مى‌رسد.
زيرا در آيات قبلِ آيه مورد بحث، كلمه «ذِكْر» صريحاً به معنى «قرآن» آمده، و اين آيه كه به دنبال آن آمده، مسلماً به همان معنى اشاره مى‌كند. «١»
***
بحث در عدم تحريف قرآن
معروف و مشهور در ميان همه دانشمندان شيعه و اهل تسنن اينست كه: