تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٠
اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ يَتَفَيَّؤُا ظِلالُهُ عَنِ الْيَمِينِ وَ الشَّمائِلِ سُجَّداً لِلَّهِ وَ هُمْ داخِرُونَ». «١»
«يَتَفَيَّؤُا» از ماده «فَيىء» به معنى بازگشت و رجوع است.
بعضى گفتهاند: عرب سايه موجودات را به هنگام صبحگاهان، «ظِلّ» مىنامد و در عصرگاهان «فَيىء»، و اگر مىبينيم به قسمتى از غنائم و اموال فيىء گفته مىشود، اشاره لطيفى به اين حقيقت است كه بهترين غنائم دنيا همچون سايه عصر گاه است كه بزودى زائل و فانى مىشود.
ولى، با توجه به اين كه: در آيه فوق به سايههاى راست و چپ اشياء اشاره شده و كلمه «فَيىء» براى همه آنها به كار رفته استفاده مىشود كه «فَيىء» در اينجا معنى وسيعى دارد و هر گونه سايه را شامل مىشود.
هنگامى كه انسان در موقع طلوع آفتاب رو به طرف جنوب بايستد مىبيند قرص خورشيد از سمت چپ، از افق مشرق، سر بر مىآورد، و سايه همه اجسام به طرف راست او مىافتند كه همان طرف غرب است، اين امر همچنان ادامه دارد و سايهها مرتباً به طرف چپ جابه جا مىشوند، تا زوال ظهر در اين هنگام، سايهها به طرف چپ كاملًا تغيير مكان مىدهند تا هنگام غروب آفتاب كه سايههاى بزرگ و طولانى اجسام در طرف مشرق گسترده مىشوند و با غروب آفتاب، همه آنها پنهان مىگردند.
در اينجا خداوند حركت سايههاى اجسام را در راست و چپ به عنوان نشانهاى از عظمتش معرفى مىكند و آنها را در حال سجده براى پروردگار و