جمله دوم آيه «وَ ما كانُوا إِذاً مُنْظَرِينَ» نيز تأكيدى بر همين معنى است، اما بنا به تفسير اول، مطلب تازه‌اى را مى‌گويد.
٣- احتمال ديگر اين كه «حق» به معنى «مرگ» است، يعنى فرشتگان تنها به هنگام مرگ و قبض روح، نازل مى‌گردند نه زمان ديگر.
ولى، اين تفسير بسيار بعيد به نظر مى‌رسد؛ چرا كه ما در قرآن در داستان «ابراهيم» و «لوط» عليهما السلام و حتى در مورد مسلمانان در بعضى جنگها، مى‌خوانيم:
فرشتگان بر آنها نازل شدند.
٤- «حق» به معنى شهود است، يعنى تا در اين عالم دنيا است پرده‌ها جلو چشم او را گرفته، و از ديدن اينگونه حقايق كه مربوط به جهان ماوراء ماده است ناتوان است، تنها در جهان ديگر كه پرده‌ها كنار مى‌رود و عالم شهود است، مى‌تواند فرشتگان الهى را ببيند.
اين تفسير، نيز همان اشكال تفسير سوم را دارد؛ چرا كه حتى «قوم لوط» كه افراد بى‌ايمان و گمراهى بودند، فرشتگان مأمور عذاب را در اين دنيا ديدند. «١»
بنابراين، تنها تفسير اول و دوم با ظاهر آيه سازگار است.
اما اين كه: در ذيل اين آيه، مى‌خوانيم: اگر بعد از اين همه دلائل روشن، باز هم به تقاضاى آنها دائر بر ارائه معجزه حسّى ترتيب اثر داده شود ديگر به آنها مهلت داده نخواهد شد، براى اين است كه در چنين حالتى به تمام معنى براى آنها اتمام حجت مى‌گردد، و تمام بهانه‌ها قطع، مى‌شود، و چون مهلت زندگى به منظور اتمام حجت، و احتمال تجديد نظر، و بازگشت به سوى حق است، و چنين چيزى در مورد اين گونه افراد معنى ندارد پايان عمر آنها اعلام مى‌گردد و به مجازاتى كه استحقاق آن را دارند مى‌رسند (دقت كنيد).