ضمناً از آنچه گفتيم، روشن شد كه: جمله «لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا ...» تا آخر آيه ظاهراً كلام خدا است، و قرينه مقابله ميان اين آيات و آيات گذشته، اين معنى را تقويت مى‌كند، هر چند بعضى از مفسران، در تفسير آن دو احتمال داده‌اند:
نخست اين كه: كلام خدا باشد، و ديگر اين كه: دنباله كلام پرهيزكاران است.
***
آيه بعد سراى پرهيزكاران را كه قبلًا به طور سربسته بيان شد، توصيف كرده مى‌گويد: «سراى پرهيزكاران باغهاى جاويدان بهشت است كه همگى وارد آن مى‌شوند» «جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها».
«نهرهاى جارى از پاى درختان آنها مى‌گذرد» «تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ».
تنها مسأله باغ و درخت، مطرح نيست، بلكه، «هر چه بخواهند در آنجا هست» «لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ».
آيا تعبيرى از اين وسيعتر، و مفهومى از اين جامعتر، درباره نعمتهاى بهشتى پيدا مى‌شود؟
حتى اين تعبير از تعبيرى كه در آيه ٧١ سوره «زخرف» آمده است وسيعتر به نظر مى‌رسد آنجا كه مى‌گويد: وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الأَعْيُنُ: «در بهشت هر آنچه دلها بخواهد و چشم‌ها از آن لذت برد وجود دارد» آنجا سخن از خواست دلها است و اينجا سخن از خواست مطلق (يَشاؤُنَ).
بعضى از مفسران، از مقدم بودن «لَهُمْ فِيْها» بر «ما يَشاؤُنَ» انحصار استفاده كرده‌اند يعنى تنها در آنجا است كه انسان هر چه را بخواهد مى‌يابد و گرنه چنين امرى در دنيا غير ممكن است!.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «خداوند پرهيزگاران را چنين پاداش مى‌دهد» «كَذلِكَ يَجْزِي اللَّهُ الْمُتَّقِينَ».