در اينجا آنها پاسخى براى اين سؤال مسلماً ندارند ولى «عالمان در آنجا زبان به سخن مى‌گشايند و مى‌گويند: شرمندگى و رسوائى و همچنين بدبختى امروز براى كافران است» «قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ إِنَّ الْخِزْيَ الْيَوْمَ وَ السُّوءَ عَلَى الْكافِرِينَ».
بدينگونه روشن مى‌شود كه: سخن‌گويان در قيامت، عالمان و دانشمندانند چرا كه در آن محضر بزرگ، بايد سخنى گفت كه، خلافى در آن نباشد و اين از كسى جز عالمان با ايمان ساخته نيست.
و اگر مى‌بينيم در بعضى از روايات اهلبيت عليهم السلام تفسير به امامان معصوم شده است، به خاطر آن است كه: آنها مصداق اتم و اكمل عالمان باايمانند. «١»
ذكر اين نكته، نيز لازم است كه، منظور، از اين سؤال و جواب كه ميان مشركان و عالمان رد و بدل مى‌شود، كشف مطلب پنهان و مكتومى نمى‌باشد، بلكه اين خود يك نوع مجازات و كيفر روانى است،- به خصوص اين كه مؤمنان آگاه در اين جهان همواره مورد ملامت و سرزنش اين مشركان مغرور بودند،- و در آنجا بايد اين مغروران، كيفر خود را از همين راه ببينند، و مورد ملامت و شماتت واقع شوند در جائى كه هيچ راه انكار و نجات براى آنها نيست.
***
آيه بعد توصيفى از كافرانى مى‌كند كه آيه قبل، با نام آنها پايان يافته بود با تعبيرى كه درس تكان دهنده‌اى براى بيدار كردن غافلان و بى‌خبران است مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه فرشتگان مرگ روح آنها را مى‌گيرند، در حالى كه به خود ظلم كرده بودند» «الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ».
زيرا انسان، هر ظلم و ستمى كند در درجه اول، به خودش باز مى‌گردد و