«مِنْ فَوْقِهِم» مى‌كند، با اين كه: مسلماً سقف هميشه در طرف بالا است، اين ممكن است به خاطر تأكيد باشد و هم به خاطر بيان اين نكته كه گاهى ممكن است سقف فرود آيد، ولى صاحب خانه در آنجا نباشد اما در مورد اين تبهكاران سقف فرود آمد، و آنها زير آن بودند و نابود شدند.
تاريخ امروز و گذشته چقدر زنده و روشن، صحنه‌هاى اين مجازات الهى را نشان مى‌دهد، زورمندان و جبارانى بوده‌اند كه: دستگاه خويش را آن چنان مستحكم مى‌پنداشتند كه، نه براى خود بلكه، براى آينده فرزندانشان در آن دستگاه نقشه مى‌كشيدند، و طرح مى‌ريختند و ظاهراً تمام مقدمات براى حفظ قدرت و ثبات نظامشان را فراهم ساخته بودند، ولى ناگهان، از همانجا كه آنها هيچ فكرش را نمى‌كردند عذاب الهى به سراغشان آمد، و سقف بارگاهشان را بر سرشان فرو ريخت، آن چنان نابود، يا پراكنده شدند، كه گوئى هرگز بر صفحه زمين نبودند!
***
آنچه گفته شد عذاب دنياى آنها است، ولى مجازات آنها به همين جا پايان نمى‌گيرد، بلكه «بعد از اين در روز رستاخيز خدا آنها را رسوا مى‌سازد» «ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُخْزِيهِمْ».
و آنها را مورد سؤال قرار داده «مى‌گويد: كجا هستند آن شريكانى كه شما براى من ساخته بوديد، و به آنها عشق مى‌ورزيديد، و به خاطر آنها با ديگران به مجادله و حتى دشمنى برمى‌خاستيد»؟! «وَ يَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تُشَاقُّونَ فِيهِمْ». «١»