رسيده، نيروى خود را از دست نداده، نشاط خود را كاملًا حفظ كرده، و آماده انجام هدفهاى خود و استفاده از وقت و نيروى خويش است، آيا اين زينت نيست؟.
در پايان آيه، به مسأله مهمترى اشاره كرده و افكار را به وسائل نقليه و مركبهاى گوناگونى- كه در آينده در اختيار بشر قرار مى‌گيرد و بهتر و خوبتر از اين حيوانات مى‌تواند استفاده كند- متوجه ساخته، مى‌گويد: «خداوند چيزها (وسائل نقليه ديگرى) مى‌آفريند كه شما نمى‌دانيد» «وَ يَخْلُقُ ما لا تَعْلَمُونَ».
گر چه، بعضى از مفسرانِ پيشين، اين جمله را اشاره به حيواناتى گرفته‌اند كه: در آينده آفريده مى‌شود و رام بشر مى‌گردد.
ولى، همان گونه كه در تفسير «مراغى» و تفسير «فى ظلال» آمده است، درك مفهوم اين جمله براى ما كه در عصر ماشين و وسائل و مركبهاى سريع السير زندگى مى‌كنيم، ساده و آسان است.
و اگر ملاحظه مى‌كنيد: تعبير به «يَخْلُقُ» (مى‌آفريند) كرده است، دليلش واضح است، زيرا كار انسان در اين اختراعات در حقيقت چيزى جز جفت و جور كردن و به هم پيوستن نيست، اساس آنها كه مواد اصلى را تشكيل مى‌دهد، تنها با آفرينش خداوندى است.
از اين گذشته، آن ابتكارى كه بشر در طريق اختراع اين وسائل به كار مى‌برد، آن نيز مولود استعدادى است كه خدا به او داده است.
***
نكته:
اهميت دامدارى و كشاورزى
حتى امروز كه دستگاههاى توليدى، ماشينى آن قدر گسترده شده كه همه