عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ». «١»

«و به آنها دستور مى‌دهد كه مردم را انذار كنيد و از شرك و بت پرستى بترسانيد، و بگوئيد: معبودى جز من نيست» «أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا».
«بنابراين تنها از مخالفت من بپرهيزيد» و در برابر من احساس مسئوليت كنيد «فَاتَّقُونِ».
در اين كه: منظور از «روح» در اين آيه چيست؟ مفسران گفتگوى بسيار كرده‌اند، ولى، ظاهر اين است كه: منظور از آن، وحى و قرآن و نبوت است كه مايه حيات و زندگى انسانها است.
گرچه بعضى از مفسران، وحى را از قرآن، و هر دو را از نبوت در اينجا جدا كرده‌اند، و به صورت سه تفسير بيان داشته‌اند، ولى ظاهر اين است كه همه به يك حقيقت باز مى‌گردد.
و به هر حال، «روح» در اينجا جنبه معنوى دارد، و اشاره به هر چيزى است كه مايه حيات دلها است، و سبب تربيت نفوس و هدايت عقلها مى‌گردد، همان گونه كه در آيه ٢٤ سوره «انفال» مى‌خوانيم: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد اجابت كنيد دعوت خدا و پيامبرش را هنگامى كه شما را به چيزى فرا مى‌خواند كه مايه حيات و زندگى شما است».
و در سوره «غافر» آيه ١٥ مى‌خوانيم: يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ: «او روح را به فرمانش بر هر كس از بندگانش كه بخواهد القا مى‌كند».
و در سوره «شورى‌» آيه ٥٢ چنين آمده: وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الإِيمانُ: «اين گونه، روحى را به فرمان خود