است كه عذاب الهى بر آنها فرود آمد. «١»
اين نكته نيز قابل توجه است كه: قرآن در مورد اصحاب الحجر (و همچنين در مورد قوم نوح و قوم شعيب و قوم لوط و بعضى ديگر از اقوام پيشين در آيات سوره «شعراء» به ترتيب آيه ١٠٥ و ١٢٣ و ١٦٠ و ١٧٦) مى‌گويد: آنها «پيامبران را تكذيب كردند»، در حالى كه ظاهر امر چنين نشان مى‌دهد كه هر كدام يك پيامبر بيشتر نداشتند و تنها او را تكذيب نمودند.
اين تعبير شايد به خاطر آنست كه برنامه و هدف پيامبران، آن چنان با يكديگر پيوستگى دارد كه تكذيب يكى از آنها تكذيب همه آنها خواهد بود.
اين احتمال را نيز داده‌اند كه: اين اقوام، پيامبران متعددى داشته‌اند كه از ميان آنها يك نفر سرشناس‌تر و معروف‌تر بود، ولى، تفسير اول، صحيحتر به نظر مى‌رسد.
***
به هر حال، قرآن درباره «اصحاب الحِجر» چنين ادامه مى‌دهد: «ما آيات خود را براى آنها فرستاديم ولى آنها از آن روى گرداندند» «وَ آتَيْناهُمْ آياتِنا فَكانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ».
تعبير به «اعراض» (روى گرداندن) نشان مى‌دهد كه: آنها حتى حاضر نبودند اين آيات را بشنوند و يا به آن نظر بيفكنند.
***
اما به عكس، در كار زندگى دنيايشان آن قدر سخت‌كوش بودند كه: «براى خود خانه‌هاى امن و امانى در دل كوهها مى‌تراشيدند» «وَ كانُوا يَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً آمِنِينَ».