در آيات فوق، در زمينه نعمتهاى بهشتى به هر چهار قسمت اشاره شده است.
جمله «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ» اشاره به قسمت اول است.
جمله «ادْخُلُوها بِسَلامٍ آمِنِينَ» دليل بر احترام و تعظيم است.
جمله «وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ»، اشاره به نفى هر گونه ناراحتى و ضررهاى روحانى.
و جمله «لايَمَسُّهُمْ فِيها نَصَبٌ»، اشاره به نفى زيانهاى جسمانى است.
اما جمله «وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِينَ» بيانگر آخرين شرط، يعنى دوام و بقاء اين نعمتهاست و به اين ترتيب، اين پاداش از هر نظر كامل خواهد بود. «١»
***
بيائيد بهشت را در اين دنيا بسازيم
آنچه در آيات فوق، از نعمتهاى مادى و معنوى بهشتى تصوير شده، در حقيقت اصول نعمتهاى مهم اين جهان را نيز همانها تشكيل مى‌دهد، و گويا مى‌خواهد به ما اين نكته را نيز تفهيم كند كه: شما با فراهم ساختن اين نعمتها در زندگى دنيا مى‌توانيد بهشت كوچكى بسازيد كه نمونه‌اى از آن بهشت بزرگ باشد:
اگر كينه‌ها و عداوتها را از سينه‌ها بشوئيم.
اگر اصول اخوت و برادرى را تقويت كنيم.
اگر تشريفات زائد و تفرقه‌افكن را از زندگى و مخصوصاً اجتماعاتمان حذف كنيم.
اگر سلامت و امنيت را به جامعه خود باز گردانيم.