بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٠٣ - ١٢/ ١٢ كسانى كه از آتش خارج مى شوند

پس [برخى‌] در حالى كه سوخته‌اند و تبديل به زغال شده‌اند، بيرون آورده مى‌شوند و آنها را در «نهر زندگانى» مى‌افكنند كه بر اثر آن، همان گونه خواهند روييد كه تخم‌هاى موجود در خس و خاشاكِ سيلاب مى‌رويند .... آيا نديده‌ايد كه اين تخم‌ها [چه سان‌] زرد و در هم پيچيده مى‌رويند؟

٩٠٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: فخرفروشى نباشد؛ من نخستين كسى هستم كه در روز قيامت، سر از خاك بيرون مى‌آورم و درفش ستايش (پرچم حمد)، به دست من داده مى‌شود.

فخرفروشى نباشد؛ در روز رستاخيز، من مهتر مردمان هستم.

فخرفروشى نباشد؛ در روز رستاخيز، من نخستين كسى هستم كه وارد بهشت مى‌شود، و بر دَرِ بهشت مى‌آيم و حلقه‌اش را مى‌گيرم. مى‌گويند: اين كيست؟ مى‌گويم: منم، محمّد. پس در را برايم مى‌گشايند. من داخل مى‌شوم و پادشاه عالم را فراپيش خود مى‌بينم. برايش به خاك مى‌افتم. مى‌فرمايد: «سرت را بر دار- اى محمّد- و سخن بگو، كه از تو شنيده مى‌شود. بگو، كه از تو پذيرفته مى‌آيد. شفاعت كن كه شفاعتت قبول مى‌گردد».

من سرم را بر مى‌دارم و مى‌گويم: پروردگارا! امّتم، امّتم [را نجات بده‌]!

او مى‌فرمايد: «به ميان امّتت برو و هر كس را كه در دلش به وزن دانه‌اى جو ايمان يافتى، به بهشت ببر» و من مى‌روم و كسانى را كه در دلشان به آن اندازه ايمان بيابم، به بهشت مى‌برم. باز پادشاه عالم را فراپيش خود مى‌يابم و برايش به خاك مى‌افتم. او مى‌فرمايد: «سرت را بر دار- اى محمّد- و سخن بگو، كه از تو شنيده مى‌شود. بگو، كه از تو پذيرفته مى‌آيد. شفاعت كن كه شفاعتت قبول مى‌گردد».

من سرم را بر مى‌دارم و باز مى‌گويم: خداوندا! امّتم، امّتم [را نجات بده‌]!

او مى‌فرمايد: «به سوى امّتت برو و هر كس را كه در دلش به وزن دانه خردلى ايمان يافتى، به بهشت ببر» و من مى‌روم و كسانى را كه آن اندازه [ايمان‌] در دلشان بيابم، داخل بهشت مى‌كنم.

[سرانجام،] حسابرسى مردمان به پايان مى‌رسد و باقى‌مانده امّتم را همراه دوزخيان، داخل آتش مى‌كنم. دوزخيان [با طعنه، به آنان‌] مى‌گويند: خداپرستىِ‌