٩٦٩. امام صادق عليه السلام: بيزارى جستن از شقى‌ترين (بدفرجام‌ترينِ) آدم از اوّل تا آخر عالم، لنگه پى كننده ناقه ثمود، قاتل امير مؤمنان عليه السلام، واجب است.

١٣/ ١٩: قاتل امام حسين (ع)[١]

٩٧٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در آتش، جايگاهى است كه هيچ انسانى سزاوار آن نمى‌شود، مگر با كشتن حسين بن على- كه درودهاى خدا بر آن دو باد- و كشتن يحيى بن زكريّا عليه السلام.

٩٧١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: قاتل حسين بن على، در تابوتى از آتش است و نصف عذاب اهل دنيا به او وارد مى‌شود، در حالى كه دست‌ها و پاهايش را با زنجيرهايى از آتش بسته‌اند و در آتش سرنگون مى‌شود تا آن كه به قعر جهنّم مى‌افتد. بويى دارد كه اهل جهنّم از شدّت تعفّن آن به پروردگارشان پناه مى‌برند.

او و تمام كسانى كه در كشتن حسين شركت داشته‌اند، در جهنّم، جاويدان اند و عذاب دردناك مى‌چشند. هر بار كه پوست‌هايشان مى‌سوزد، خداوند عز و جل پوست ديگرى بر آنان مى‌روياند تا آن كه [پيوسته‌] عذاب دردناك را حس كنند! لحظه‌اى عذابشان سبُك نمى‌شود و از جوشاب جهنّم به آنان نوشانيده مى‌شود. پس واى بر آنان از عذاب خداى متعال در آتش!

٩٧٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: فرزندم حسين، به ستم و تجاوز، كشته مى‌شود. آگاه باشيد كه هر كس او را بكشد، او را در صندوقى از آتش مى‌گذارند و با عذابِ نصف اهل آتش، عذاب مى‌شود، در حالى كه دست‌ها و پاهايش را بسته‌اند. چنان بوى متعفّنى دارد كه دوزخيان از آن بو به خدا پناه مى‌برند. او و كسى كه [از او] پيروى كرده و با او بيعت كرده و به كار او رضايت داده است، پيوسته در عذاب‌اند، چنان كه‌ «هر گاه پوست‌هايشان بسوزد، پوست ديگرى بر آنان‌

[١]. يزيد بن معاوية بن ابى سفيان اموى، دومين پادشاه دولت اموى در شام بود. او در ماطرون به دنيا آمد و در دمشق، بزرگ شد. او پس از مرگ پدرش به سال ٦٠ ق، خلافت را بر عهده گرفت؛ ولى عبد اللَّه بن زبير و حسين بن على عليه السلام از بيعت با او خوددارى كردند. عبد اللَّه بن زبير به مكّه و حسين بن على راهى كوفه شد.

در دوران يزيد حادثه فاجعه‌آميز كربلا در اوائل سال ٦١ ق، روى داد كه در آن سبط پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران و خاندانش به شهادت رسيدند و زنان و كودكانش به اسارت رسيدند. همچنين در دوران او در سال ٦٢، مردم مدينه از اطاعت او سر باز زدند و او مسلم بن عقبه مرمى را به سوى آنان اعزام كرد و مدينه را سه روز بر سپاه خود، مباح نمود، تا مردم آن را مجبور به بيعت كنند. مسلم نيز با آنان رفتارهاى بسيار وحشتناك و زشتى كرد و جمع زيادى را كه در ميان آنان، صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله و فرزندانشان و بزرگان تابعان بودند، به قتل رساند.