بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨ - واژه شناسى«نار»

جحيم، از نام‌هاى آتش است، وهر آتش زياد داخل گودال را جحيم گويند كه برگرفته از اين سخن خداوند است: گفتند: «براى او خانه‌اى بسازيد و او را در آتشى بزرگ بيندازيد». جاحم، جاى بسيار داغ است.

به نظر مى‌رسد همان طور كه بسيارى از واژه‌شناسان گفته‌اند،[١] اصل در معناى «جحيم»، همان معناى اوّل يعنى آتشى است كه به شدت برافروخته شده و آنچه جوهرى در معناى آن آورده، يكى از مصاديق آن است.

واژه «جحيم» در قرآن و حديث‌

در قرآن كريم، واژه «جحيم»، ٢٦ بار تكرار شده كه ٢٥ بار، در آتش دوزخ و يك بار در آتشى كه نمروديان افروختند و حضرت ابراهيم عليه السلام را در آن افكندند، به كار رفته است. در احاديث نيز اين واژه، مكرّر در معناى آتش دوزخ، به كار رفته است.

بنا بر اين، قرآن و حديث، اين واژه را در معناى لغوى آن به كار برده‌اند.

٣. نار

سومين نام دوزخ، «نار» است.

واژه‌شناسى «نار»

كلمه «نار» و «نور» از نگاه برخى از واژه‌شناسان عرب، به يك ريشه مى‌رسند.

ابن فارس در اين باره مى‌گويد:

النون و الواو و الراء أصل صحيح يدلّ على إضاءة و اضطراب و قلّة ثبات. منه النور

[١]. ر. ك: العين: ج ٣ ص ٨٧ و النهاية: ج ١ ص ٢٤١ و لسان العرب: ج ١٢ ص ٨٤ و القاموس المحيط: ج ٤ ص ٨٧.