بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥٩ - ١١/ ٧ گريستن براى خدا

٦٥٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: ديشب، چيزهاى شگفتى ديدم .... ديدم كه مردى از امّتم در آتش افتاد؛ امّا اشك‌هايش كه از ترس خدا گريسته بود، آمدند و او را از آن، بيرون كشيدند.

٦٥٣. امام زين العابدين عليه السلام: معبودا! آيا چشمان مرا كه از ترس تو گريان بوده‌اند، به آتش مى‌سوزانى؟!

٦٥٤. امام باقر عليه السلام: آن گاه كه خداى عز و جل با موسى بن عمران عليه السلام سخن گفت، موسى گفت: ...

معبودا! پاداش كسى كه چشمانش از ترس تو اشك بريزند، چيست؟

فرمود: «اى موسى! چهره او را از گرماى آتش، در امان مى‌دارم».

٦٥٥. امام صادق عليه السلام: هيچ چشمى نيست، مگر آن كه در روز قيامت، گريان است، بجز چشمى كه از خوف خدا گريسته باشد، و هيچ چشمى از ترس خداوند عز و جل اشكبار نگشت، مگر آن كه خداوند عز و جل، بقيّه بدن او را نيز بر آتش، حرام كرد، و اگر اشكش بر رُخسارش سرازير شود، هرگز گرد زبونى و خوارى، بر آن رُخ نمى‌نشيند.

هر چيزى [و عملى از اعمال انسان‌] پيمانه و وزنى دارد، مگر اشك؛ چرا كه خداوند عز و جل با اندكِ آن، درياهاى آتش را خاموش مى‌سازد، و اگر در ميان امّتى يك بنده [از خوف خدا] بگِريد، خداوند عز و جل به واسطه گريه آن بنده، بر آن امّت، رحم مى‌آورد.