٦٠٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، از فراز عرشش، ده نام بر من نهاد .... در تورات، نامم را «احَيد (دور كننده)»[١] گذاشت؛ زيرا به واسطه توحيد، پيكرهاى امّت مرا بر آتش، حرام گردانيد.

٦٠٤. امام على عليه السلام: خداوند عز و جل، شما را به داد و ستدى راه‌نمايى فرمود كه از عذاب دردناك، نجاتتان مى‌دهد و به خير [و نيكى‌] نزديكتان مى‌سازد. [آن داد و ستد، عبارت است از:] ايمان آوردن به خدا و جهاد كردن در راه خدا، و پاداش آن را هم آمرزش گناه و سكونتگاه‌هاى پاكيزه خود در بهشت‌هاى جاويدان، قرار داد.

٦٠٥. امام على عليه السلام‌- در دعا-: بار خدايا! جامه خشوع و عزّتمندانه ايمان را بر من بپوشان، پيش از آن كه جامه خشوعِ خوارى در آتش [دوزخ‌]، بر من پوشانيده شود.

٦٠٦. امام على عليه السلام‌- در دعا-: آيا مرا به آتشْ عذاب مى‌كنى، در حالى كه تو اميد منى؟ يا آتش را بر من مسلّط مى‌گردانى، پس از آن كه به يكتايى تو اقرار كرده‌ام و با سجده‌هايم در برابر تو، خضوع و خاكسارى نموده‌ام؟!

٦٠٧. امام على عليه السلام‌- در دعاى معروف به «دعاى كميل»-: اى معبود من و اى سَرور و اى پروردگار من! آيا به راستى مرا با آتشت عذاب خواهى كرد، پس از آن كه به يكتايى تو اقرار كرده‌ام و پس از آن كه شناخت تو را در دل پروراندم و زبانم، پيوسته از تو ياد كرد و عشق تو، با جانم در آميخت و از سرِ صدق به تو اعتراف كردم و تو را خواندم و در برابر پروردگارى‌ات، سرِ تسليم فرود آوردم؟ هرگز! تو بزرگوارتر از آنى كه آن را كه پرورده‌اى، تباه سازى، يا آن را كه به خود نزديك ساخته‌اى، از خويشتن دور گردانى، يا آن را كه سرپناه داده‌اى، آواره نمايى، يا كسى را كه در سايه حمايت و رحمت خود آورده‌اى، به دست بلا بسپارى.

كاش مى‌دانستم- اى آقا و معبود و سَرور من- كه آيا آتش را بر چهره‌هايى چيره مى‌گردانى كه در برابر عظمت تو، سجده‌كنان، به خاك افتاده‌اند، و بر

[١]. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:« به اين سببْ احَيد( دور كننده) ناميده شدم كه امّت خود را از آتش جهنّم، دورمى‌سازم».