خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «فرشتگان من! به عزّت و جلالم سوگند، هيچ مخلوقى نيافريدم كه نزد من، محبوب‌تر از كسانى باشد كه به يكتايىِ من و اين كه خدايى جز من نيست، اقرار داشته باشند، و بر من است كه اهل توحيدم را به آتش نبرم. اى بندگان من! به بهشت وارد شويد».

٨٩٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دو مرد از آنان كه به آتش مى‌روند، فريادى سخت بر مى‌آورند. پروردگار عز و جل مى‌فرمايد: «آن دو را بيرون آوريد». چون بيرون آورده مى‌شوند، به آنها مى‌فرمايد: «براى چه چنين فريادى سخت بر آورديد؟».

مى‌گويند: چنين كرديم تا بر ما رحم آورى.

خداوند مى‌فرمايد: «رحمِ من به شما، اين است كه برويد و خود را در هر جاى آتش كه بوديد، بيندازيد».

آن دو مى‌روند و يكى از آنها خود را مى‌اندازد و خداوند، آن مكان را بر او سرد و بى‌گزند مى‌سازد؛ ولى ديگرى مى‌ايستد و خود را نمى‌اندازد. خداوند عز و جل به او مى‌فرمايد: «چرا تو، مانند دوستت، خود را نيفكندى؟».

مى‌گويد: پروردگارا! اميدم اين بود كه بعد از بيرون آوردنم، ديگر مرا به آن باز نگردانى.

خداوند به او مى‌فرمايد: «اميدت برآورده شد». پس هر دو، به لطف و رحمت خدا، وارد بهشت مى‌شوند.

٨٩٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چون روز رستاخيز شود و بهشتيان در بهشت و دوزخيان در دوزخ جاى گيرند، بنده‌اى تا هفتاد پاييز- كه هر پاييز، هفتاد سال است-، در آتش مى‌ماند. سپس، از خداى عز و جل درخواست مى‌كند و او را مى‌خواند و مى‌گويد: پروردگارا! به حقّ محمّد و خاندانش، از تو مى‌خواهم تا بر من رحم آورى.

خداوند عز و جل به جبرئيل عليه السلام وحى مى‌كند كه: «به سوى بنده‌ام فرود بيا و او را [از آتش‌] بيرون آور».

جبرئيل عليه السلام مى‌گويد: چگونه من به ميان آتش روم؟

خداوند- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد: «من به آتش فرمان داده‌ام كه براى تو، سرد و بى‌گزند شود».

جبرئيل عليه السلام مى‌گويد: پروردگارا! جاى او را نمى‌دانم.

خداوند مى‌فرمايد: «او درون چاهى است در سجّين».

جبرئيل عليه السلام به سوى آتش فرود مى‌آيد و او را به رو افكنده، مى‌يابد. پس،