بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١١ - ٤/ ٢ پناه جستن به خدا از آتش

١٠٠. امام باقر عليه السلام: بار خدايا! گمان مرا بالا بِبَر،[١] طمع هيچ دشمنى و حسودى را بر من مَيَنگيز و مرا، ايستاده باشم يا نشسته، بيدار باشم يا خفته، [در همه حال‌] محافظت فرما. بار خدايا! مرا بيامرز و بر من رحم آور، به درست‌ترين راهت راه‌نمايى‌ام كن، و از گرماى جهنّم نگاهم دار.

١٠١. امام صادق عليه السلام: بار خدايا! مرا از آتش بِرَهان.

١٠٢. امام صادق عليه السلام: بار خدايا! به حقّ موجبات آمرزشت و به رحمت واجب گشته‌ات [بر خويش‌]، از تو مى‌خواهم كه مرا از هر گناهى به سلامت دارى، از هر نيكى [و طاعتى‌] بهره‌مند سازى، به بهشت نائل گردانى و از آتش برهانى.

١٠٣. امام صادق عليه السلام: بار خدايا! از فراموشى و تنبلى و سستى در طاعتت، و از كيفر نزديكت و از عذاب بزرگ‌ترت، به تو پناه مى‌برم.

١٠٤. امام صادق عليه السلام: قرآن را نبايد تند تند خواند؛ بلكه بايد شمرده و با درنگ، تلاوت كرد. هر گاه به آيه‌اى رسيدى كه در آن از بهشت ياد شده است، لختى [از تلاوت‌] دست نگه دار و از خداوند عز و جل بهشت را بخواه، و هر گاه به آيه‌اى رسيدى كه در آن از دوزخ ياد شده است، لختى دست نگه دار و از آتش به خدا پناه ببر.

١٠٥. امام صادق عليه السلام: در تعقيبات نمازهاى واجب، اين دعا را مى‌خوانى: «بار خدايا! به حقّ محمّد و خاندان محمّد، خلاصى از آتش را از تو مى‌خواهم. پس خلاصىِ ما را برايمان بنويس، در دوزخ قرارمان مده، به عذاب و تحقيرت‌

[١]. يعنى: حسن ظنّى را كه به تو و رحمت و آمرزش تو دارم، به درگاهت بالا ببر و آن را بپذير.