بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٩ - ١٢/ ١٢ كسانى كه از آتش خارج مى شوند

بيرونش مى‌آورد و او در برابر خداوند عز و جل مى‌ايستد. خداى متعال به او مى‌فرمايد:

«اى بنده من! چه مدّت است كه در آتش، مرا سوگند مى‌دهى؟».

مى‌گويد: پروردگارا! حسابش را ندارم.

خداى عز و جل مى‌فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه اگر به حقّ آنان، از من درخواست نمى‌كردى، بى گمان، خوارىِ تو را در آتش به درازا مى‌كشاندم؛ ولى بر خويش لازم ساخته‌ام كه هر بنده‌اى به حقّ محمّد و خاندانش از من درخواستى كند، گناهانى را كه ميان من و او بوده است، بر وى ببخشايم. امروز نيز تو را بخشيدم».

سپس امر مى‌شود كه او را به بهشت ببرند.

٨٩٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: به راستى، گروهى از امّتم با شفاعت من، از آتش خارج مى‌شوند كه به آنان «جهنّميان» مى‌گويند.

٩٠٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: گروهى با شفاعت محمّد از آتش بيرون مى‌آيند و به بهشت مى‌روند.

اينان را «جهنّميان» مى‌خوانند.

٩٠١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در روز قيامت، مردم را از صراط مى‌گذرانند و آنان مانند پروانه‌هايى كه در آتش فرو مى‌ريزند، از لبه صراط به دوزخ فرو مى‌افتند؛ ولى خداوند- تبارك و تعالى- كسانى را كه خود بخواهد، به رحمت خويش نجات مى‌دهد.

سپس به فرشتگان و پيامبران و شهيدان اجازه مى‌دهد كه شفاعت كنند و آنها شفاعت مى‌كنند و [گروهى ديگر را] بيرون مى‌آورند. باز شفاعت مى‌كنند و بيرون مى‌آورند، و باز شفاعت مى‌كنند و بيرون مى‌آورند، و كسى را كه در دلش به اندازه ذرّه‌اى ايمان باشد، شفاعت مى‌كنند و بيرون مى‌آورند.

٩٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ مؤمنى نيست كه براى مردان و زنان مؤمن دعا كند، مگر آن كه خداوند عز و جل همانند آنچه براى آنها دعا كرده است، از جانب هر مرد و زن مؤمنى كه از آغاز روزگار بوده يا تا روز قيامت خواهد آمد، به او بر مى‌گرداند.

در روز قيامت، دستور مى‌رسد كه بنده را به آتش برند و حسابرسى شود؛ امّا مردان و زنان مؤمن مى‌گويند: «پروردگارا! اين همان كسى است كه براى ما دعا