بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥ - ٣/ ٣ هشدار امام على(ع)

بر يكى از مخلوقات خدا گذشت كه نه به ايشان نگريست و نه به ايشان چيزى گفت، و چهره‌اى در هم و عبوس داشت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! من بر هر يك از مخلوقات خدا كه گذشتم، او را خوش‌رو و مهربان و شادمان ديدم، مگر اين يكى. او كيست؟».

جبرئيل گفت: او مالك [نام دارد و] دوزخبان است. پروردگارش او را همين گونه آفريده است.

پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: دوست دارم كه از او بخواهى آتش [- دوزخ‌] را به من نشان دهد.

جبرئيل به مالك گفت: اين، محمّد پيامبر خداست. از من خواست تا از تو تقاضا كنم كه آتش را به او بنمايانى.

مالك، عدّه‌اى را از دوزخ بيرون آورد و پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را ديد و با ديدن آنها- تا زمانى كه خداوند عز و جل جانش را ستاند-، ديگر نخنديد.

٥٥. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه تبسّم مى‌كرد، دستش را بر دهانش مى‌نهاد و مى‌فرمود: «از جبرئيل شنيدم كه مى‌گويد: از زمانى كه دوزخ آفريده شد، من نخنديده‌ام».

من نيز از آن پس، تا وقتى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله زنده بود، نديدم طورى بخندد كه دندان‌هاى آسيايش ديده شوند.

ر. ك: ص ١٣٥ (فصل پنجم: ويژگى‌هاى جهنّم/ سياهىِ جهنّم).

٣/ ٣: هشدار امام على (ع)

٥٦. امام على عليه السلام: شرّى كه بهشت را در پى داشته باشد، شر نيست، و خيرى كه در پى‌اش آتش باشد، خير نيست. هر نعمتى در قياس با بهشت، ناچيز است، و هر بلا و رنجى در برابر دوزخ، عافيت است.