بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧١ - ١٠/ ٤ شرك

٢٩٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در روز رستاخيز، كافر در حالى كه عرق از سر و صورت او سرازير است، مى‌گويد: [پروردگارا!] مرا [از دشوارىِ موقف‌] بياساى، اگرچه با فرستادنم به آتش.

٢٩٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دنيا، بهشت كافر است، گور زندان او و آتش، سراى او.

١٠/ ٤: شرك‌

قرآن‌

«به زودى در دل‌هاى كسانى كه كفر ورزيده‌اند، وحشت خواهيم افكند؛ زيرا چيزى را با خدا شريك گردانيده‌اند كه [خدا] بر [حقّانيت‌] آن، دليلى نازل نكرده است و جايگاهشان آتش است. و جايگاه ستمگران، چه بد است!».

«هر آينه كافر گشتند آنان كه گفتند: «خدا همان مسيح پسر مريم است»، در حالى كه مسيح، خود گفت: «اى بنى اسرائيل! خداوند را بپرستيد كه پروردگار من و پروردگار شماست. هر كه به خدا شرك ورزد، هر آينه خدا بهشت را بر او حرام مى‌گرداند و جايگاهش آتش است، و ستمكاران ياورانى ندارند»».

«اين [سفارش‌ها] از حكمت‌هايى است كه پروردگارت به تو وحى كرده است. و با خداى يگانه، معبودى ديگر قرار مده و گر نه، نكوهيده و مطرود در جهنّم افكنده خواهى شد».

حديث‌

٢٩٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل از هر مخلوقى حسابرسى مى‌كند، مگر از كسى كه به خدا شرك ورزد. چنين كسى در روز قيامت حسابرسى نمى‌شود و دستور مى‌رسد كه‌