بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - ٨/ ٦ زندگى آنان

جان‌هاى كافران و منافقان، با اهريمنان به يك بند، بسته مى‌شود. پس، آنها هم‌بند ايشان‌اند.

ر. ك: ص ٢٨٩ (فصل دهم: آنچه به دخول دوزخ مى‌انجامد/ گرايش به ستمگر).

٨/ ٦: زندگى آنان‌

قرآن‌

«پس پند ده، اگر پند سود مى‌بخشد. آن كس كه بترسد، به زودى عبرت مى‌گيرد. و نگون‌بخت، خود را از آن، دور مى‌دارد؛ همان كس كه در آتش بزرگ درمى‌آيد. آن گاه، نه در آن مى‌ميرد و نه زندگانى مى‌يابد».

«هر كه به نزد پروردگارش، گنهكار رود، جهنّم براى اوست كه نه در آن مى‌ميرد و نه زندگانى مى‌يابد».

« [آن كس كه‌] دوزخ پيش روى اوست و به او از آبى آميخته به خون و چرك نوشانده مى‌شود، آن را جرعه جرعه مى‌نوشد. نمى‌تواند آن را فرو بَرَد، و مرگ از هر طرف به سويش مى‌آيد؛ ولى نمى‌ميرد و عذابى سنگين به دنبال دارد».

حديث‌

٢٣٩. صحيح مسلم‌- به نقل از ابو سعيد خدرى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: ... امّا اهل آتش كه ساكن آن اند، در آن، نه مى‌ميرند و نه زنده‌اند؛ ليكن آتش، عدّه‌اى را، به سبب گناهانشان- يا فرمود: خطاهايشان- فرو مى‌گيرد و آنها را مى‌ميراند و هنگامى كه چون زغال شدند، اجازه شفاعت [در حقّ آنان‌] داده مى‌شود. پس آنان را بسته بسته مى‌آورند و بر [كناره‌] نهرهاى بهشت مى‌پاشند. آن گاه گفته مى‌شود: «اى اهل بهشت! بر آنان [آبِ زندگى‌] بپاشيد» و آن [بدن‌هاى زغال شده دوزخى‌] ها،