بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٧ - ٣/ ٣ هشدار امام على(ع)

٥٧. امام على عليه السلام: بدانيد كه اين پوستِ نازك، تاب آتش ندارد. پس بر خويشتن رحم كنيد، كه شما خود را در رنج و سختى‌هاى دنيا آزموده‌ايد [و مى‌دانيد كه ياراى تحمّل كوچك‌ترين سختى‌هاى آن را نداريد؛ چه رسد به آتش آخرت‌].

آيا ديده‌ايد كه هر يك از شما، از خارى كه در بدن او مى‌خَلَد يا از لغزيدنى كه خونينش مى‌كند يا از ديگى داغ كه پايش را مى‌سوزاند، چه سان بى‌تابى مى‌كند؟

پس چگونه است آن گاه كه ميان دو لايه از آتش قرار گيرد، و هم‌بستر سنگ باشد و همدم شيطان؟! آيا مى‌دانيد كه مالك (فرشته دوزخيان) آن گاه كه بر آتش، خشم گيرد، از خشم او آتش به تلاطم در مى‌آيد، و آن گاه كه بر آن نهيب بزند، از نهيب او، بى‌تابانه ميان درهايش در هم مى‌جهد؟!

اى پير سال‌خورده، كه موى سپيد [و ناتوانىِ پيرى‌] وجودت را فرا گرفته است! چه حالى خواهى داشت آن گاه كه طوق‌هاى آتش به استخوان‌هاى گردن فرو چسبد، و كُنده‌ها [ى آتشين‌] چنان فرو گيرند كه گوشت ساعدها را بخورند؟!

٥٨. امام على عليه السلام: آتش، خود، براى كيفر و مجازات، كافى است.

٥٩. امام على عليه السلام: براى گوشمالى دادن، دوزخ، خود، كافى است.

٦٠. امام على عليه السلام: در لذّتى كه از پى‌اش آتش باشد، خيرى نيست.

٦١. امام على عليه السلام‌- در سفارش به يارانش-: آگاه باشيد كه پس از [دستيابى به‌] بهشت، فقرى نيست. آگاه باشيد كه پس از [گرفتار شدن به‌] دوزخ، توانگرى‌اى نيست.

اسير دوزخ، آزاد نمى‌گردد و نابينايش بهبود نمى‌يابد.