بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ٦ حطمه

واژه «سعير» در قرآن و حديث‌

در قرآن، واژه «سعير»، شانزده بار[١] و واژه «سُعِّرتْ»، يك بار آمده است. در قرآن، واژه «سعير» گاهى در توصيف آتش دوزخ، به كار رفته است مانند:

«مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّما خَبَتْ زِدْناهُمْ سَعِيراً.[٢]

جايگاهشان دوزخ است. هر زمان آتش آن فرو نشيند، شعله تازه‌اى بر آنان مى‌افزاييم!».

ولى قرار گرفتن اين واژه در برابر «جنّت (بهشت)» مانند:

«فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ.[٣]

گروهى در بهشت و گروهى در آتش سوزان‌اند».

و تعبير «أصحاب السعير»[٤] در چند آيه ديگر، قرينه‌اند كه «سعير» علاوه بر معناى وصفى، يكى از نام‌هاى دوزخ نيز هست. در احاديث نيز از دوزخ با عنوان «سعير» ياد شده است، مانند: «حرّ السعير» و «عذاب السعير».[٥]

٦. حُطَمه‌

ششمين نام دوزخ «حُطَمه» است.

[١]. با مشتقات آن، نوزده مرتبه مى‌شود: سُعُر، دو مرتبه و سُعّرت يك مرتبه و سعير، شانزده مرتبه.

[٢]. اسرا: آيه ٩٧.

[٣]. شورا: آيه ٧.

[٤]. فاطر: آيه ٦، ملك: ١٠- ١١.

[٥]. ر. ك: ص ٢٧( فصل يكم: نام‌هاى دوزخ/ سعير« آتش پرشراره»).