بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣١ - ١٠/ ٢٤ بسيارى گناهان

٤٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه گفتارش بسيار شود، لغزشش‌[١] نيز بسيار مى‌گردد و هر كه لغزشش بسيار گردد، گناهانش بسيار مى‌شود و هر كه گناهانش بسيار شود، آتش بر او سزاوارتر مى‌گردد.

٤٠٣. امام على عليه السلام: هر كه بسيار گويد، بسيار خطا مى‌كند و هر كه بسيار خطا كند، حيايش اندك مى‌شود و هر كه حيايش اندك شود، پارسايى‌اش اندك مى‌شود و هر كه پارسايى‌اش اندك شود، دلش مى‌ميرد و هر كه دلش بميرد، وارد آتش مى‌شود.[٢]

٤٠٤. امام على عليه السلام: از بدى كردن بپرهيز؛ زيرا آن، خوىِ فرومايگان است و بدى كننده، به سبب بدى كردنش، در جهنّم فرو مى‌افتد.

٤٠٥. امام صادق عليه السلام: خداوند عز و جل به موسى عليه السلام فرمود: «زبانت را در پس دلت قرار ده تا به سلامت بمانى. شب و روز، بسيار مرا ياد كن و گناه را در كانون آن دنبال مكن؛[٣] زيرا گناه، وعده‌گاه اهل آتش است».

٤٠٦. امام صادق عليه السلام: زنهار! خداى را نافرمانى نكنيد؛ زيرا هر كس خداى را نافرمانى كند، در حقيقت، به خويشتن بسى بد كرده است. و ميان نيكى كردن و بدى كردن، حدّ وسطى نيست؛ نيكوكاران، در نزد پروردگارشان بهشت دارند و بدى كنندگان، نزد پروردگارشان آتش.

[١]. واژه« سَقَط» كه در اصلى عربى حديث آمده است، يعنى: لغزش؛ خطا در گفتار و كردار؛ سخن‌بى‌ارزش و بيهوده؛ ياوه.

[٢]. اين نيز محتمل است كه مراد از« قلّت»، فقدان باشد؛ چنان كه در زبان عرب، اين معنا رايج است. در اين صورت، قلّت حيا و ... يعنى: بى‌حيايى و ناپارسايى و ....

[٣]. يعنى: با اهل خطا و گناه كه معدن آن هستند، هم‌نشينى مكن؛ زيرا تو نيز شريك آنان مى‌گردى و بر آن‌پشيمان خواهى شد.