بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - ٥/ ١٧ آمدن جهنم

١٧٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- با اشاره به چيزى مانند كاسه سر-: اگر قطعه سربى به اندازه اين، از آسمان به زمين رها شود كه فاصله‌اش پنجاه سال است، پيش از شب به زمين مى‌رسد، در حالى كه اگر همين قطعه از بالاى زنجير[١] رها شود و شب و روز حركت كند، چهل سال طول مى‌كشد تا به تَهِ آن زنجير برسد.

٥/ ١٦: بوى جهنّم‌

١٧٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اگر به مقدار دلو بزرگى از آتش جهنّم در وسط زمين گذاشته شود، بوى بد آن و شدّت گرماى آن، تمام زمينيان را آزار مى‌دهد.

١٧٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اگر مردى از اهل آتش را بيرون آورند و در مشرق بگذارند و مرد ديگرى در مغرب باشد، آن مرد از بوى تعفّن او مى‌ميرد.

٥/ ١٧: آمدن جهنّم‌

قرآن‌

«و جهنّم را در آن روز بياورند. آن روز است كه انسان پند مى‌گيرد؛ ولى كجا او را جاى پند گرفتن است؟! مى‌گويد: «كاش براى زندگانىِ خود، چيزى پيش فرستاده بودم». پس در آن‌

[١]. مراد ايشان، زنجيرى است كه در آيه ٣٢ از سوره حاقّه آمده كه طول آن، هفتاد گز است.