بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٩ - ٩/ ٢ احتجاج نگهبانان جهنم بر دوزخيان

پس با چنان حسرت و افسوسى باز مى‌گردند كه هيچ كس با چنان حسرتى باز نگشته است. مى‌گويند: پروردگارا! اگر پيش از آن كه به ما نشان دهى آنچه را نشانمان دادى، از پاداشت و نعمت‌هايى كه در بهشت آماده كرده‌اى، ما را به آتش مى‌بردى، برايمان آسان‌تر بود.

خداوند مى‌فرمايد: «اين كار را عمداً با شما كردم؛ چرا كه شما در خلوت خود، با ارتكاب گناهان به جنگ با من بر مى‌خاستيد؛ ولى هر گاه با مردم رو به رو مى‌شديد، فروتنانه برخورد مى‌كرديد. به وارونه آنچه در دل‌هايتان با من بوديد، به مردم وانمود مى‌كرديد. از مردم مى‌ترسيديد و از من نمى‌ترسيديد.

مردم را بزرگ مى‌داشتيد و مرا بزرگ نمى‌داشتيد. به خاطر مردم [گناه و خلاف را] ترك مى‌كرديد و به خاطر من ترك نمى‌كرديد. پس، امروز با محروم كردنتان از پاداش، عذاب دردناك را به شما مى‌چشانم».

ر. ك: ص ٣٨١ و ٣٨٩ (فصل دهم: آنچه به دخول دوزخ مى‌انجامد/ ريا و ناسپاسى) و ص ٥٣٥ (فصل دوازدهم: نظام دوزخ/ نخستين كسى كه وارد آتش مى‌شود).

٩/ ٢: احتجاج نگهبانان جهنّم بر دوزخيان‌

قرآن‌

«و كسانى كه كافر شده‌اند، گروه گروه به سوى جهنّم رانده شوند، تا چون بدان رسند، درهاى آن [به رويشان‌] گشوده مى‌گردد و نگهبانانش به آنان مى‌گويند: «مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نيامدند كه آيات پروردگارتان را بر شما بخوانند و به ديدار چنين روزى شما را هشدار دهند؟». مى‌گويند: «چرا»؛ ولى فرمان عذاب بر كافران، واجب آمد».

«و كسانى كه پروردگارشان را انكار كردند، عذاب آتش جهنّم خواهند داشت و چه بد سرانجامى است! چون در آن جا افكنده شوند، از آن خروشى مى‌شنوند، در حالى كه مى‌جوشد. نزديك است كه از خشم، شكافته شود. هر بار كه گروهى در آن افكنده شوند، نگاهبانان آن از ايشان مى‌پرسند: «مگر شما را هشدار دهنده‌اى نيامد؟». مى‌گويند: «چرا؛ هشدار دهنده‌اى به سوى ما آمد؛ امّا ما تكذيب كرديم و گفتيم: خدا چيزى فرو نفرستاده است. شما جز در گم راهى بزرگ نيستيد»».