بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٥ - ٥/ ٤ سياهى جهنم

١٤٠. امام على عليه السلام: اين آتش شما، جزئى از هفتاد جزء آتش جهنّم است، در حالى كه [همين آتش نيز] اگر با هفتاد آب شسته نشده بود، هيچ آدمى طاقت نداشت كه آن را بر افروزد. همين آتش در روز قيامت، [از داغىِ آتش دوزخ‌] چنان فريادى مى‌كشد كه تمام فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل، از فرياد آن به زانو در مى‌آيند.

اگر مردى از اهل آتش دوزخ، در مشرق آويزان شود، اهالى مغرب از گرماى آن مى‌سوزند.

٥/ ٤: سياهىِ جهنّم‌

١٤١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مى‌پنداريد كه آتش جهنّم، همانند اين آتش شماست؟ [نه،] آتش جهنّم، از قير هم سياه‌تر است. اين آتش دنيا، جزئى است از شصت و اندى جزء آن، يا چهل و اندى جزء آن.

١٤٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هزار سال در آتش [جهنّم‌] دميده شد تا سرخ گرديد. سپس هزار سال ديگر در آن دميده شد تا سفيد گشت. سپس هزار سال در آن دميده شد تا سياه گرديد. بنا بر اين، آتش جهنّم سياه و تاريك است.

١٤٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، ابر سياه تاريكى را براى اهل آتش پديد مى‌آورد و گفته مى‌شود: «اى اهل آتش! چه مى‌خواهيد؟».

دوزخيان با ديدن آن، به ياد ابرهاى دنيا مى‌افتند و مى‌گويند: پروردگارا! نوشيدنى!

پس خداوند بر آنان كُند و زنجيرهايى فرو مى‌بارانَد كه بر كُند و زنجيرهايشان مى‌افزايد، و اخگرهايى مى‌بارانَد كه بر آنان شعله‌ور مى‌شوند.

١٤٤. تفسير القمّى‌- به نقل از ابو بصير-: به امام صادق عليه السلام گفتم: اى پسر پيامبر خدا! در من خوف ايجاد كن كه دلم سخت گشته است.