بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠٣ - ١١/ ٤١ نيكى كردن

١١/ ٣٩: مواسات و همدردى با برابر مؤمن‌

٧٥٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى بندگان خدا! از خداوند در گزاردن نمازهاى واجب و پرداخت زكات‌هاى لازم، فرمان ببريد و پس از آن، با به جا آوردن طاعت‌هاى مستحبّى، خود را به خدا نزديك سازيد؛ زيرا خداوند براى آنها پاداش‌هاى بزرگ مى‌دهد.

سوگند به آن كه مرا به حقْ پيامبر كرد،[١] در روز قيامت، بنده‌اى از بندگان خدا در مَوقفى‌[٢] [از مواقف قيامت‌] مى‌ايستد و شعله‌اى از آتش كه بزرگ‌تر از همه كوه‌هاى دنياست، به طرفش رها مى‌شود، در حالى كه هيچ حايلى ميان او و آن شعله نيست. در همين هنگام كه حيرت و درماندگى، او را فرا گرفته است، ناگهان گِرده نان يا حبّه‌اى‌[٣] كه با آن برادر مؤمنى را مهمان و با وى مواسات و همدردى كرده است، پروازكنان از بالا مى‌رسد و نزديك او فرود مى‌آيد و به صورت بزرگ‌ترين كوه عالم در مى‌آيد و گرداگرد او را مى‌گيرد و چنان مانع آن شعله از [برخورد با] او مى‌شود كه چيزى از گرما و دود آن، به وى نمى‌رسد، تا آن كه وارد بهشت مى‌شود.

١١/ ٤٠: هموار ساختن راه مكّه‌

٧٥٧. امام صادق عليه السلام: هر كس يك شى‌ء مزاحم را از راه مكّه كنار بزند، خداوند برايش يك ثواب مى‌نويسد، و خدا كسى را كه برايش ثواب بنويسد، عذاب نمى‌كند.

١١/ ٤١: نيكى كردن‌

٧٥٨. امام صادق عليه السلام: در روز قيامت، مردى- كه امر شده او را به دوزخ ببرند، در حالى كه‌

[١]. يا: مرا براى ابلاغ حق، به پيامبرى فرستاد.

[٢]. مَوقف: ايستگاه؛ جاى بازخواست. ٣. حبّه عبارت است از ١٦٠ دينار طلا.

[٣]