بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٧ - ١٠/ ٢٣ نافرمانى از خدا و پيامبر ٩

٣٩٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس گناهى مرتكب شود و در آن حال، خندان باشد، با چشم گريان وارد آتش مى‌شود.

٣٩٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مردم بر دو گونه‌اند: يكى آسوده مى‌شود و ديگرى آسوده مى‌سازد.[١] آن كه آسوده مى‌شود، بنده‌اى است كه در زمان حياتش، خدا را اطاعت كرده و سپس از دنيا رفته و به رحمت خدا و نعمت جاويدان رسيده است، و امّا آن كه [ديگران را] آسوده مى‌گرداند، بنده‌اى است كه در زمان حياتش خدا را نافرمانى كرده و سپس از دنيا رفته و به كيفر و عذاب و خوارىِ دردناكى گرفتار آمده است.

٣٩٥. امام على صلى الله عليه و آله: هجوم آوردن به گناهان، مجازات آتش را در پى دارد.

٣٩٦. امام على صلى الله عليه و آله: مرتكب شونده نافرمانى و گناه، جايگاهش آتش است.

٣٩٧. امام على صلى الله عليه و آله: هر كه خدا و پيامبرش را نافرمانى كند، گرفتار زيانى آشكار شده و سزاوار عذابى دردآور گشته است.

٣٩٨. امام على صلى الله عليه و آله: خداوند، ... [كيفرِ] نافرمانانش را آتشى قرار داده كه از خشم او شعله‌ور مى‌شود «و خدا به آنان ستم نكرده؛ بلكه آنان خود، به خويشتن ستم مى‌كردند».

٣٩٩. امام صادق صلى الله عليه و آله: هر كه از آنچه خداوند نهى كرده است، باز نايستد، در واقع، او را نافرمانى كرده است و اگر در حال نافرمانىِ خدا بميرد، خداوند او را در آتش سرنگون مى‌سازد.

[١]. يعنى: يك دسته، كسانى هستند كه با مردن و رفتن از اين دنيا، از رنج و گرفتارى‌ها راحت مى‌شوند و به‌آسايش بهشت ابدى، دست مى‌يابند و دسته دوم، كسانى هستند كه با مردن آنها، مردم از شرّشان آسوده مى‌شوند.