بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ٥/ ٢٠ خروش جهنم

مى‌گويد: «پروردگارا! بنده‌ات را از آنچه از تو زنهار خواست، زنهار ده».

١٨٦. امام على عليه السلام: هر گاه ولايتمدارانِ ما بر صراط روز قيامت بگذرند، منادى‌اى بانگ مى‌زند كه: اى آتش! فرو نشين.

و آتش مى‌گويد: زود از من بگذريد، كه نور شما شعله مرا خاموش كرد!

ر. ك: ص ١٠٣ (فصل چهارم: تشويق به ياد كردن از جهنّم و پناه بردن از آن به خدا/ پناه جستن از آن به خدا)

٥/ ٢٠: خروش جهنّم‌

قرآن‌

«هر گاه آنها را از فاصله دور ببيند، خشم و خروش آن را مى‌شنوند».

«سزاى كسانى كه به پروردگارشان كافر شدند، عذاب جهنّم است، و بد جايگاهى است جهنّم! آن گاه كه در آن، افكنده شوند، خروشى از آن مى‌شنوند، در حالى كه مى‌جوشد».

حديث‌

١٨٧. امام على عليه السلام‌- در احوال آخرت-: بزرگ‌ترين بلاى آن جا، پذيرايى شدن با آب جوشان است و در افتادن در دوزخ افروخته و فَوَران‌هاى شراره آتش، و غليان‌هاى شعله‌هاى خروشان.

١٨٨. امام باقر عليه السلام‌- در بيان چگونگى عذاب كافران در روز رستاخيز-: از تنگىِ جايگاه‌هايشان، از بوى [تعفّن‌] آن جا، از شدّت سياهى‌اش، و از فرياد و خروش و خشم سختگيرانه و بوى گند آن جايگاه‌ها، چهره‌هايشان سياه مى‌گردد