بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٧ - ١٠/ ٧٤ و اين كارها

٥٥٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سخن‌چينى و دشنامگويى و تعصّب، در آتش‌اند. اينها در سينه هيچ مؤمنى جاى نمى‌گيرند.

٥٦٠. امام على عليه السلام: نيرنگ و فريب و پيمان‌شكنى، در آتش‌اند.

٥٦١. امام على عليه السلام: اگر نبود كه نيرنگ و فريب در آتش‌اند، بى گمان، نيرنگبازترينِ مردم بودم.

٥٦٢. امام صادق عليه السلام: شك و نافرمانى [از خدا]، در آتش‌اند. اين دو، از ما نيستند و به ما راه ندارند.

٥٦٣. امام صادق عليه السلام: كسى كه خداوند، او را پندى نيكو دهد و او شادمانه بپذيرد، خوشا به حالش! و كسى كه نپذيرد، آتش براى او سزاوارتر است.

٥٦٤. الاصول الستّة عشر- به نقل از زيد نَرْسى-: يكى از شيعيان، از امام صادق عليه السلام در باره شكار پرسيد و گفت: من سرگرمى‌ام، شكار و چوگان زدن و شطرنج‌بازى است.

امام صادق عليه السلام فرمود: «... تو را چه به چوگان زدن؛ چرا كه [وقتى در چوگانگاه مى‌دَوى،] شيطان، با تو مى‌دَوَد و فرشتگان، از تو مى‌گريزند، و اگر [در آن حال‌] آسيبى به تو برسد، اجرى نخواهى داشت و كسى كه [در ميدان بازى چوگان‌] از اسب به زير بيفتد و بميرد، به آتش [دوزخ‌] مى‌رود».