بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ١٠/ ٧٤ و اين كارها

و روز جزا را دروغ مى‌شمرديم، تا مرگ ما در رسيد».

حديث‌

٥٥٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه بگويد: «من در بهشت هستم»، در آتش است.

٥٥٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سخن‌چينى و كينه‌توزى، در آتش‌اند. اين دو، در دلِ هيچ مسلمانى جاى نمى‌گيرند.

٥٥٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دو دسته از اهل آتش‌اند كه من، [هنوز] آنها را نديده‌ام [و در آينده، خواهند آمد]: عدّه‌اى كه تازيانه‌هايى مانند دُم گاو دارند و با آنها، مردم را مى‌زنند؛ و زنانى كه پوشيده‌اند و در عين حال، برهنه‌اند، منحرف كننده‌اند و خود، منحرف‌اند[١] و سرهايشان، همچون كوهان‌هاى شتر خراسانى، فروهِشته است. اينان، به بهشت نمى‌روند و بوى آن را كه از فاصله‌اى چنين و چنان (بسيار دور) به مشام مى‌رسد، استشمام نمى‌كنند.

٥٥٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس [به كار بستنِ‌] وصيّت متوفّايى را بر عهده بگيرد و سپس بدون عذرى، از اجراى آن سر باز بزند، هيچ توبه و فديه‌اى از او پذيرفته نمى‌شود و همه فرشتگان ميان آسمان و زمين، لعنتش مى‌كنند و روز و شب، مورد خشم خدا خواهد بود و هر گاه «يا ربّ» بگويد، لعنت بر او فرود مى‌آيد و خداوند، پاداش همه كارهاى نيكش را براى آن متوفّا مى‌نويسد، و اگر در همان حال بميرد، به آتش در مى‌آيد.

٥٥٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نيرنگ و فريب و خيانت، در آتش‌اند.

[١]. واژه« مائلات» كه در متن عربى حديث آمده، به معناى زنانى است كه با ناز و كرشمه، راه مى‌روند و دل‌مردان را مى‌رُبايند، يا به معناى زنانى است كه روسرى و مقنعه خود را كج مى‌كنند و تا نيمه سر را مى‌پوشانند، يا به اين معناست كه بَزَك كرده، با زر و زيور بيرون مى‌آيند و خود را به نمايش مى‌گذارند. واژه« مميلات»، يعنى زنانى كه به ديگر زنان ياد مى‌دهند كه‌[ در بدحجابى‌] مانند آنها رفتار كنند، يا به اين معناست كه با تبختر و كرشمه، راه مى‌روند. همچنين، بنا به قولى:« مائلات»، يعنى زنانى كه مانند بدكاره‌ها، موهاى خود را شانه و آرايش مى‌كنند و« مميلات»، زنانى هستند كه ديگران را اين گونه آرايش و بَزَك مى‌كنند( لسان العرب: ذيل« مائلات»).