بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٦١ - ١١/ ٨ محبت خدا

١١/ ٨: محبّت خدا

٦٥٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: به خدا سوگند كه خداوند، دوست خود را در آتش نمى‌اندازد!

٦٥٧. امام على عليه السلام: معبودا، سَرورا، پروردگارا! آيا به راستى مرا با آتشت، عذاب خواهى كرد، پس از آن كه به يكتايى تو ايمان آورده‌ام؟! و پس از آن كه شناخت تو در قلبم آميخته است و زبانم به ياد و نام تو گويا گشته و نهادم با محبّت تو گِره خورده است؟!

٦٥٨. الكافى‌- به نقل از ابو حمزه-: امام زين العابدين عليه السلام را شب‌هنگام، در آستان كعبه ديدم كه به نماز، ايستاده است و چندان قيام خود را به درازا كشانْد كه گاه بر پاى راست خود، تكيه مى‌داد و گاه بر پاى چپش. سپس شنيدم كه با صدايى اندوهناك مى‌گويد: «اى سَرور من! آيا مرا عذاب خواهى كرد، در حالى كه مهر تو در دلم جاى دارد؟!».

٦٥٩. رجال النجاشى‌- به نقل از الياس-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «به خدا سوگند، هر بنده‌اى كه خدا و پيامبر او را دوست بدارد و دوستدارِ امامان باشد و بميرد، آتش [دوزخ‌] به او نمى‌رسد».

اين مطلب را دوباره و سه‌باره، تكرار كرد، بدون آن كه من از ايشان بخواهم.

٦٦٠. امام صادق عليه السلام: مردم، خداوند عز و جل را سه گونه عبادت مى‌كنند: يك طبقه، او را از سرِ اشتياق به پاداشش عبادت مى‌كنند كه اين، عبادت آزمندان است و اين، طمع است. گروهى ديگر، او را از ترس آتش، عبادت مى‌كنند كه اين، عبادتِ بندگان است و اين [ناشى از] بيم است؛ ولى من از سرِ محبّت به او عبادتش مى‌كنم كه اين، عبادتِ آزادگان است و اين، [مايه‌] امن [و امان‌] است، به دليل اين‌