٣١٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در روز قيامت، دورو، در حالى [به محشر] مى‌آيد كه يك زبان از پس گردنش آويزان است و زبانى ديگر از جلوى او، و هر دو [زبانش‌] چنان شعله‌ورند كه به تمام بدنش زبانه مى‌كشند. سپس در باره او گفته مى‌شود: «اين، كسى است كه در دنيا دورو و دوزبان بود. او بدين گونه در روز رستاخيز شناخته مى‌شود».

٣١١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: واى بر منافق از آتش!

٣١٢. امام على عليه السلام: شما را از دورويان بر حذر مى‌دارم؛ زيرا آنان مردمانى گم‌راه و گم‌راه‌كننده‌اند. خود لغزيده‌اند و ديگران را نيز مى‌لغزانند. هر دم به رنگى در مى‌آيند، هر گاه نيرنگى مى‌سازند و با هر وسيله‌اى و از هر راهى، قصد [فريب و اغواى‌] شما مى‌كنند و در هر كمينگاهى، به كمين شما مى‌نشينند. دل‌هايشان پر از بيمارى است؛ ولى چهره‌ها [و ظاهر] شان آراسته و پاكيزه. در نهان، راه مى‌روند و پنهانى مى‌جنبند.[١] شرح و بيانشان دارو و گفتارشان شفاست؛ امّا كردارشان دردِ بى‌درمان است. حسودانِ نعمت و آسايش [- ديگران‌] اند، و به رنج و گرفتارى [- مردمان‌] دامن مى‌زنند و بذر نوميدى مى‌پاشند. در هر راهى، به خاك هلاكت افكنده‌اى دارند و براى رخنه در هر دلى، وسيله‌اى [از زبانْ‌بازى و تملّق‌]، و براى هر غم و اندوهى، اشك‌هايى [دروغين‌]. به يكديگر، مدح و ستايش قرض مى‌دهند و از يكديگر چشمداشت پاداش [متقابل‌] دارند. اگر چيزى بخواهند، پافشارى مى‌كنند و هر گاه خرده گيرى كنند، پرده‌درى مى‌كنند و اگر حكم كنند، زياده‌روى [و ستم‌] مى‌نمايند. در برابر هر حقّى، باطلى در چنته دارند و در برابر هر راستى‌اى، كژى‌اى و براى هر زنده‌اى، قاتلى و براى هر

[١]. عبارت« يدبّون الضرّاء»، ضرب المثلى است براى كسى كه به دوستش نيرنگ مى‌زند. ضرّاء، به معناى‌درخت انبوه و تنومند و در هم پيچيده است كه در پشت آن، مخفى شوند. شايد هم مراد اين باشد كه آهسته و سر به زير، راه مى‌روند؛ ولى به ناگاه، زهر خود را مى‌ريزند.