بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢ - واژه شناسى«سعير»

و تو نمى‌دانى «سقر» چيست؟ [آتشى است كه‌] نه چيزى را باقى مى‌گذارد و نه چيزى را رها مى‌سازد».

اين تعريف، نشان مى‌دهد كه در نام‌گذارى دوزخ به «سقر»، ريشه لغوى آن مورد توجّه بوده است.

با عنايت به اين كه آيات ياد شده، بيانگر جايگاه يكى از سران شرك و كفر يعنى وليد بن مغيره است، مى‌توان گفت: «سقر» در دوزخ، نام جايگاهى است كه عذاب آن، بيش از ساير مكان‌هاى دوزخ است. به اين معنا در شمارى از احاديث، تصريح شده است.[١]

٥. سعير

پنجمين نام دوزخ، «سعير» است.

واژه‌شناسى «سعير»

اين واژه در اصل به معناى افروخته شدن چيزى و بالا آمدن آن است. بدين جهت به آتشى كه زبانه مى‌كشد و بالا مى‌آيد، «سعير» گفته مى‌شود. ابن فارس مى‌گويد:

السين و العين و الراء أصل واحد يدلّ على اشتعال الشى‌ء و اتّقاده و ارتفاعه. من ذلك السعير سعير النار.[٢] س ع ر، ريشه‌اى است كه بر شعله كشيدن، آتش زدن و بالا رفتن دلالت دارد.

از همين واژه است سعير النار (شعله آتش).

[١]. ر. ك: ص ٣١( فصل يكم: نام‌هاى دوزخ/ سقر).

[٢]. معجم مقاييس اللغة: ج ٣ ص ٧٥( مادّه« سعر»).