بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ١/ ٦ سقر

١٧. امام باقر عليه السلام‌- در بيان چگونگىِ عذاب كافران در روز رستاخيز-: و [خداوندِ] زنده بيدار، به خشم مى‌آيد و [به فرشته گماشته بر دوزخ‌] مى‌فرمايد: «اى مالك! به آنها بگو: بچشيد كه شما را جز عذاب نمى‌افزاييم. اى مالك! بر افروز، [آتش جهنّم را] بر افروز؛ كه خشم من، بر آن كس كه منِ عرش‌نشين را دشنام داده و- با آن كه منم پادشاه پرتوان- حق و مقام مرا سبك شمرده، بالا گرفته است».

مالك ندا مى‌دهد كه: اى گم‌راهان و مستكبران و اى كسانى كه در سراى دنيا برخوردار بوده‌ايد! مزه سَقَر را چگونه يافتيد؟

مى‌گويند: دل‌هاى ما را پخت، گوشت‌هايمان را خورد و استخوان‌هايمان را خُرد كرد. نه فريادمان به جايى مى‌رسد و نه ياورى داريم.

١٨. امام صادق عليه السلام: در جهنّم، درّه‌اى است مخصوص متكبّران كه به آن، «سَقَر» مى‌گويند. آن از گرماى زياد خود به خداوند عز و جل شكايت كرد و از او درخواست نمود تا اجازه‌اش دهد نفس بكشد، و نفس كشيد و جهنّم را سوزاند!

١٩. امام كاظم عليه السلام: در آتش، وادى‌اى هست كه به آن «سَقَر» گويند و اين وادى، از زمانى كه خداوند آن را آفريده، نفس نكشيده است. اگر خداوند عز و جل به او اجازه دهد تا به اندازه سوزنى نفس بكشد، هر آنچه را بر روى زمين است، مى‌سوزاند.

دوزخيان از گرماى آن وادى و بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن وادى براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‌برند.

در آن وادى، كوهى است كه باز همه اهل آن وادى، از گرماى آن و از بوى گند و كثافتش و از آنچه خداوند در آن كوه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‌برند. در آن كوه، درّه‌اى است كه باز همه اهل آن كوه، از گرماى آن درّه و از بوى تعفّن و كثافت آن و از آنچه خداوند در آن درّه براى اهلش آماده ساخته است، به خدا پناه مى‌برند. در آن درّه، چاهى است كه باز همه اهل آن درّه، از گرماى آن و كثافتش و از آنچه خداوند در آن چاه براى اهلش آماده ساخته است،