بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١ - ١/ ٦ سقر

مى‌رسد». فرمود: [يعنى‌] بر دل‌ها شعله مى‌كشد.

١/ ٦: سَقَر[١]

قرآن‌

«قطعاً بزهكاران در گم‌راهى و جنون‌اند؛ روزى كه در آتش به صورت، كشيده مى‌شوند [و به آنان گفته مى‌شود:] بچشيد [طعم‌] سَقَر را».

«زود است كه او را به سَقَر در آورم؛ آن هم چه سَقَرى! نه باقى مى‌گذارد و نه رها مى‌كند.

پوست‌ها را سياه مى‌كند. بر آن، نوزده [نگهبان‌] است».

«در ميان باغ‌ها از يكديگر در باره مجرمان مى‌پرسند كه: «چه چيزى شما را به سَقَر كشاند؟».

گويند: «از نمازگزاران نبوديم وبه بينوايان غذا نمى‌داديم. با هرزه‌درايان، هرزه‌درايى مى‌كرديم و روز جزا را دروغ مى‌شمرديم»».

حديث‌

١٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اين آيه در باره قَدَريان فرود آمد: «همانا بزهكاران در گم‌راهى و جنون‌اند. روزى كه در آتش، به صورت، كشيده مى‌شوند [و به آنان گفته مى‌شود:] بچشيد [طعم‌] سقر را».

١٦. امام باقر عليه السلام: در جهنّم، كوهى است كه به آن، «صَعدى‌» مى‌گويند و در صعدى‌، پرتگاهى است كه به آن، «سَقَر» مى‌گويند و در سقر، چاهى است كه به آن، «هَبهَب» مى‌گويند و هر بار كه درِ آن چاه برداشته شود، دوزخيان از حرارت آن، فرياد بر مى‌آورند. اين چاه، جايگاه متكبّران است.

[١]. واژه« سَقَر» كه در آيات و احاديث به كار رفته، نامى است عربى، و عَلَم براى آتش آخرت. بعضى گفته‌اند: عرب‌ها مى‌گويند:« سَقَرتْهُ الشمسُ؛ يعنى آفتاب، او را آب كرد» و آتش را از آن جهت، سقر ناميده‌اند كه بدن‌ها و ارواح را ذوب مى‌كند( لسان العرب: ذيل همين مادّه).