بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧ - واژه شناسى«لظى»

كلمه «امّ» در اين آيه، به معناى جايگاه و قرارگاه است.[١] بنا بر اين، معناى آيه، اين است كه جايگاه كسانى كه اعمال نيك آنان وزن و ارزشى ندارد، پرتگاه سوزان و عميق دوزخ است.

گفتنى است كه از برخى احاديث نيز استفاده مى‌شود كه در نام‌گذارى جهنّم به «هاويه»، عميق بودن دوزخ و سقوط دوزخيان در آن، مورد عنايت بوده است.[٢]

٨. لَظى‌

هشتمين نام دوزخ، «لَظى‌» است.

واژه‌شناسى «لظى»

برخى از واژه‌شناسان، اين واژه را به زبانه و شعله خالص آتش، تفسير كرده‌اند و برخى از آنان، آن را به معناى آتش مى‌دانند. خليل بن احمد فراهيدى مى‌گويد:

لظى: هو اللهب الخالص.[٣] لظى، شعله ناب (بدون دود) است.

امّا ابن منظور مى‌گويد:

اللظى: النار، و قيل: اللهب الخالص ... و لظى: اسم جهنّم، نعوذ باللَّه منها، غير مصروف، و هى معرفة لا تنوّن و لا تنصرف للعلميّة و التأنيث، و سمّيت بذلك لأنّها أشدّ النيران.[٤]

[١]. ر. ك: الصحاح: ج ٦ ص ٢٥٣٩.

[٢]. ر. ك: ص ٣٧( فصل يكم: نام‌هاى دوزخ/ هاويه« سياه چال»).

[٣]. العين: ج ٨ ص ١٦٩( مادّه« لظى»).

[٤]. لسان العرب: ج ١٥ ص ٢٤٨( مادّه« لظى»).