بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٩ - ٧/ ٣ پوست انداختن

٢١٠. امام على عليه السلام: اى كجروان و اى كسانى كه [مردم را] از خداى بلندنام و از پيامبر او و از راه خدا و نشانه‌هاى زمان‌ها[١] باز مى‌داريد! يقين بداريد كه به سزاى كارهايى كه مى‌كنيد، روسياهى و خشم پروردگارتان را براى خود مى‌خريد.

٧/ ٣: پوست انداختن‌

قرآن‌

«به زودى، كسانى را كه به آيات ما كفر ورزيده‌اند، در آتش درمى‌آوريم كه هر چه پوستشان بسوزد، پوست‌هاى ديگرى بر جايش مى‌نهيم تا عذاب را بچشند. آرى! خداوند، تواناى حكيم است».

حديث‌

٢١١. المعجم الأوسط- به نقل از ابن عمر-: در نزد عمر، اين آيه خوانده شد: «هر چه پوستشان بسوزد، پوست‌هاى ديگرى بر جايش مى‌نهيم». عمر گفت: دو باره بخوان.

[آن قارى‌] آيه را دوباره خواند. معاذ بن جبل گفت: تفسير آن نزد من است؛ در يك ساعت، صد بار پوست جاى‌گزين مى‌شود.

عمر گفت: من هم از پيامبر خدا چنين شنيدم.

٢١٢. تفسير القمّى‌- در باره اين سخن خداى متعال: «هر چه پوستشان بسوزد، پوست‌هاى ديگرى بر جايش مى‌نهيم تا عذاب را بچشند. آرى! خداوند، تواناى حكيم است»-: به امام صادق عليه السلام گفته شد: چگونه پوست‌هاى ديگرى جاى‌گزين آن مى‌شود؟

فرمود: «به من بگو كه اگر خشتى بردارى و آن را خُرد كنى و خاكش گردانى، سپس آن را [دوباره‌] قالب بزنى، آيا اين خشت، همان خشت اوّل است؟ بى گمان، همان خشت اوّل است؛ امّا تغييرى ديگر رخ داده است، ليكن مادّه يكى است».

[١]. يا: بزرگانِ روزگاران؛ يعنى نشانه‌ها و حجّت‌هاى خداوند در طول روزگاران، كه همان اوصيا و ائمّه عليهم السلام هستند.