بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٩ - ١٠/ ٧٠ مهار نكردن زبان

١٠/ ٧٠: مهار نكردن زبان‌

٥٤٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بنده، سخنى را كه ناخشنود كننده خداوند است، مى‌گويد و به آن توجّه ندارد، حال آن كه با آن، در جهنّم سقوط مى‌كند.

٥٤٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مردى، سخنى بر زبان مى‌راند كه اشكالى در آن نمى‌بيند، در حالى كه با آن، به مدّت هفتاد سال، در جهنّم، سقوط مى‌كند.

٥٤٥. الكافى‌- به نقل از ابو اسماعيل قيس كه سند حديث را به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌رساند-:

مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و گفت: اى پيامبر خدا! به من، سفارشى كن.

فرمود: «زبانت را حفظ كن».

[دوباره‌] گفت: اى پيامبر خدا! به من، سفارشى كن.

فرمود: «زبانت را حفظ كن».

[باز] گفت: اى پيامبر خدا! به من، سفارشى كن.

فرمود: «زبانت را حفظ كن. واى بر تو! آيا مردم را جز محصول زبان‌هايشان، بر بينى‌شان در آتش مى‌افكند؟!».

٥٤٦. امام على عليه السلام: به خاطر زبان، دوزخيان در دوزخ، انداخته مى‌شوند.

٥٤٧. امام صادق عليه السلام: هيچ عضوى از بدن نيست، مگر اين كه هر روز، در برابر زبان، سرِ تعظيم فرود مى‌آورد و مى‌گويد: «تو را به خدا سوگند مى‌دهم [كه خودت را نگه دار] تا به خاطر تو، عذاب نشويم».