بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٥ - ١٠/ ٤٦ بخل

٤٩٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- هنگامى كه به ايشان گفته شد: فلان زن، شب‌ها را به نماز مى‌گذراند و روزها را روزه مى‌گيرد و كار خير مى‌كند و صدقه مى‌دهد؛ ولى همسايگانش از زبان او در آزارند-: خيرى در او نيست. او از اهل آتش است.

١٠/ ٤٦: بخل‌

٤٩٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بخل، درختى از درختان آتش [دوزخ‌] است و شاخه‌هايش در دنيا آويزان‌اند. پس آن كه بخيل باشد، به شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن درخت، آويخته است و آن شاخه، او را به سوى آتش مى‌بَرَد.

٤٩٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در آتش [دوزخ‌]، درختى است كه به آن «بخل» مى‌گويند و از آن، بخل به بار مى‌نشيند، و هيچ بخيلى، هرگز وارد بهشت نمى‌شود.

٤٩٧. امام على عليه السلام: بخيل، در دنيا نكوهيده، و در آخرت، معذّب و مورد ملامت است.

٤٩٨. امام صادق عليه السلام: هيچ مؤمنى نيست كه از برادر مؤمنش [نفوذ و] اعتبار بيشترى داشته باشد و آن را از او دريغ ورزد،[١] مگر آن كه در دنيا و آخرت، دچار پستى و خوارى مى‌شود، و روز قيامت، نَفَس‌هاى آتش بر چهره او مى‌خورَد، چه اهل عذاب باشد يا آمرزيده.

[١]. يعنى: از نفوذ و اعتبار خود، جهت كارگشايى براى برادرش استفاده نكند.