بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩١ - ٧/ ٤ كورى و گنگى و كرى

٧/ ٤: كورى و گنگى و كرى‌

قرآن‌

«ما بسيارى از جنّيان و انسان‌ها را براى جهنّم آفريديم. آنان، دل‌هايى دارند كه با آن نمى‌انديشند، و چشمانى دارند كه با آن نمى‌بينند، و گوش‌هايى دارند كه با آن نمى‌شنوند.

آنان، همانند چارپايان‌اند؛ بلكه بدتر. آنان، همان غافلان‌اند».

«روز قيامت، آنها را كور و لال و كَر، محشور مى‌كنيم. جايگاهشان، جهنّم است. هر گاه شعله‌اش آرام شود، آن را شعله‌ور مى‌كنيم».

«او را در قيامت، كور محشور مى‌كنيم».

حديث‌

٢١٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى پسر مسعود! زمانى بر مردم مى‌آيد كه شكيبا بر دين خود، مانند كسى است كه اخگرى را در كف خويش گرفته باشد. به آن زمان مى‌گويد: در آن زمان ايشان بايد گرگ باشد، و گرنه گرگ‌ها او را مى‌خورند.

اى پسر مسعود! عالمان و فقيهان آنان، خيانتكار و نابكارند. آنان بدترين خلق خدا هستند. همچنين پيروان آنها و كسانى كه نزد آنها مى‌روند و از ايشان چيز مى‌گيرند و دوستشان مى‌دارند و با آنان همنشينى و مشورت مى‌كنند، بدترين خلق خدايند. خداوند، همه آنان را به آتش جهنّم مى‌برد: «كرند، لال‌اند، كورند. پس باز نمى‌گردند»، «و روز قيامت، آنان را كور و لال و كر، به روى چهره‌شان در افتاده، محشور مى‌كنيم. جايگاهشان دوزخ است. هر بار كه آتشِ آن فرو نشيند، شراره‌اى‌ [تازه‌] بر ايشان مى‌افزاييم» «هر چه پوستشان بسوزد، پوست‌هاى ديگرى بر جايش مى‌نهيم تا عذاب را بچشند» «چون در آن جا افكنده شوند، از آن خروشى مى‌شنوند، در حالى كه مى‌جوشد. نزديك است كه از خشم، شكافته شود» «هر بار بخواهند از شدّت غم، از آن بيرون آيند، در آن باز گردانيده مى‌شوند و [به آنان گفته مى‌شود:] بچشيد