بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - ٧/ ٤ كورى و گنگى و كرى

عذاب آتش سوزان را». «براى آنها در آن جا ناله‌اى زار است و در آن جا چيزى نمى‌شنوند». ادّعا مى‌كنند كه بر دين و سنّت و روش و احكام من هستند، در حالى كه آنان از من بيزارند و من از آنها بيزارم.

٢١٤. امام باقر عليه السلام‌- به عمرو بن ثابت-: اهل آتش، از درد عذابى كه مى‌كشند، در دوزخ مانند سگ‌ها و گرگ‌ها زوزه مى‌كشند. چه مى‌پندارى- اى عمرو- در باره گروهى كه‌ «نه فرمان مرگشان مى‌رسد تا بميرند و نه از عذابشان در آتش كاسته مى‌شود»؟! در آن، تشنه و گرسنه‌اند. چشمانشان ناتوان گشته است. كر و لال و كورند.

سيه‌رويند. در آن جا مطرود و زبون و پشيمان اند. مورد خشم‌اند و هيچ رحمى به آنان نمى‌شود. در عذابشان دمى تخفيف داده نمى‌شود؛ [بلكه‌] آتش آنان، بى وقفه شعله مى‌كشد. از آب جوشان مى‌نوشند و از زقّوم مى‌خورند. با چنگك‌هاى آتشين مهار مى‌شوند و با گرز كوفته مى‌شوند. فرشتگان دژخيم درشت‌خوى، به آنان رحم نمى‌كنند و در آتش، آنان را به رو در افتاده، مى‌كشند.

با شيطان‌ها به يك بند كشيده مى‌شوند و آنان را به كُند و زنجير مى‌بندند. اگر دعا كنند، دعايشان پذيرفته نمى‌شود و اگر چيزى بخواهند، درخواستشان برآورده نمى‌گردد. اين است حال و روز كسى كه وارد آتش دوزخ گردد.

٢١٥. امام صادق عليه السلام: از خدا بترسيد و زبان‌هايتان را جز از خير، نگه داريد. مبادا زبان‌هايتان را به سخن دروغ و بهتان و گناه و تجاوز بلغزانيد؛ زيرا اگر زبان‌هايتان را از آنچه خدا ناخوش مى‌دارد و شما را از آن نهى كرده است، نگه داريد، اين از نظر پروردگارتان براى شما بهتر است از اين كه زبان‌هايتان را به آن چيز بلغزانيد؛ چرا كه حركت دادن زبان به آنچه خداوند آن را ناخوش مى‌دارد و