بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٣ - ١٠/ ١٦ بدعت نهادن در دين

كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت يكديگر، بريده شود يا از آن سرزمين، تبعيد گردند. اين، رسوايىِ آنان در دنياست و در آخرت نيز عذابى بزرگ خواهند داشت».

حديث‌

٣٥٢. سنن النسائى‌- به نقل از ابو هريره-: مردى خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! اگر به مال من تجاوز شود، چه كنم؟

فرمود: « [متجاوز را] به خدا سوگند ده [كه از تعدّى به مال تو، دست بر دارد و آن را پس دهد]».

گفت: اگر نپذيرفت، چه؟

فرمود: «باز هم به خدا سوگند ده».

گفت: اگر باز هم نپذيرفت؟ فرمود: «ديگر باره به خدا سوگند ده».

گفت: اگر باز هم نپذيرفت؟

فرمود: «بجنگ، كه اگر كشته شدى، در بهشتى، و اگر كشتى، [او] در آتش است».

٣٥٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر گاه مسلمان با اسلحه به برادر مسلمانش اشاره كند [و او را نشانه بگيرد]، هر دو در لبه پرتگاه جهنّم‌اند و اگر او را كشت، هر دو در آتش فرو مى‌افتند.[١]

١٠/ ١٦: بدعت نهادن در دين‌

٣٥٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بدعت‌گذاران، سگ‌هاى آتش اند.

٣٥٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر بدعتى، گم‌راهى است و هر گم‌راهى‌اى، راهش به سوى آتش است.

٣٥٦. امام على عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى متعال: «كسانى كه چهره‌هايشان سياه گشته‌

[١]. ظاهراً مراد، آن است كه هر دو قصد كشتن يكديگر را داشته باشند، كه در اينصورت هر دو مستحق عذاب خواهند شد.