بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١ - واژه«سقر» در قرآن و حديث

٤. سَقَر

چهارمين نام دوزخ، «سَقَر» است.

واژه‌شناسى «سَقَر»

واژه «سقر» در اصل به معناى سوختن و دگرگون شدن به وسيله آتش است. ابن فارِس مى‌گويد:

السين و القاف و الراء أصل يدلّ على إحراق أو تلويح بنار، يقال: سقرتْهُ الشمس، إذا لوّحته.[١] س ق ر، ريشه‌اى است كه بر سوزاندن يا داغ كردن با آتش، دلالت دارد. گفته مى‌شود. «سقرته الشمس»، يعنى آفتاب، او را داغ كرد.

بعضى اين واژه را عربى مى‌دانند و بر اين باورند كه وجه تسميه آتش دوزخ به «سقر»، اين است كه جسم را ذوب مى‌نمايد؛[٢] ولى برخى ديگر معتقدند كه اين نام، عجمى است.[٣]

واژه «سقر» در قرآن و حديث‌

در قرآن، چهار بار كلمه «سقر» به كار رفته‌[٤] و در همه موارد، مقصود از آن، آتش دوزخ است. در يكى از اين موارد، «سقر» چنين تعريف شده است:

«وَ ما أَدْراكَ ما سَقَرُ* لا تُبْقِي وَ لا تَذَرُ* لَوَّاحَةٌ لِلْبَشَرِ.[٥]

[١]. معجم مقاييس اللغة: ج ٣ ص ٨٦.

[٢]. ر. ك: النهاية: ج ٢ ص ٣٧٧، لسان العرب: ج ٤ ص ٣٧٢.

[٣]. ر. ك: الصحاح: ج ٢ ص ٦٨٧.

[٤]. قمر: آيه ٤٨، مدّثر: آيه ٢٦ و ٢٧ و ٤٢.

[٥]. مدّثر: آيه ٢٧- ٢٩.