بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٧ - ١٠/ ٢ تكبر

فرمود: «هر جَظّ جَعظ مستكبرى».

گفتم: اى پيامبر خدا! جَظ يعنى چه؟

فرمود: «تنومند گوشتالو».

گفتم: جَعظ يعنى چه؟

فرمود: «خودبزرگ‌بين».

٢٨٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند متعال مى‌فرمايد: «هر بنده‌اى از بندگانم كه در برابر حقّ من گردن‌فرازى كند، بى گمان، او را وارد آتش خويش مى‌كنم».

٢٨٧. امام على عليه السلام: هر كسى كه در دنيا اهل شك يا گردن‌فرازى بوده، [خداوند،] او را به آتش مى‌برد.

٢٨٨. امام على عليه السلام: هر كسى جامه‌هاى فاخر بپوشد، ناچار دچار تكبّر مى‌شود و شخص متكبّر هم ناچار در آتش است.

٢٨٩. امام على عليه السلام: كسى كه جامه‌هاى مجلّل بپوشد، حتماً دچار تكبّر مى‌شود، و شخص متكبّر هم قطعاً در آتش است.

٢٩٠. امام على عليه السلام: خداوند عز و جل به هر كسى كه او را بخواند، پاسخ مى‌دهد، و هر كه را نافرمانى‌اش كند و از عبادتش تكبّر ورزد، به آتش مى‌برد. خداى عز و جل فرموده است: «مرا بخوانيد تا پاسختان دهم. همانا كسانى كه از عبادت من تكبّر مى‌ورزند، زود است كه با خوارى، وارد جهنّم شوند».

٢٩١. امام باقر عليه السلام: تكبّر، مَركَبِ آتش است.

٢٩٢. امام باقر عليه السلام: عزّت و عظمت، رداى خدا و والايى (كبريا) پاىْ جامه اوست. پس هر كه چيزى از آن را [براى خود] بر گيرد، خداوند، او را در جهنّم سرنگون مى‌سازد.

٢٩٣. امام صادق عليه السلام: كبر و بزرگى، رداى خداست. بنا بر اين، هر كس در چيزى از آن با خداوند بستيزد، خداوند، او را در آتش سرنگون مى‌سازد.