بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ٥/ ٣ گرماى جهنم

١٣٢. امام على عليه السلام: سوخت آتش روز قيامت، هر توانگرى است كه از بخشيدن مال خويش به تهى‌دستان، بخل ورزد، و نيز هر عالمى كه دين را به دنيا بفروشد.

١٣٣. شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد- به نقل از ابو الحسن مدائنى-: حسن عليه السلام ... با زنى از بنى شيبان، از خاندان همّام بن مُرّه، ازدواج كرده بود. به ايشان گفته شد كه او هم‌عقيده خوارج است.

ايشان، وى را طلاق داد و فرمود: «من خوش ندارم كه اخگرى از اخگرهاى جهنّم را به سينه‌ام بچسبانم».

١٣٤. الكافى‌- به نقل از عثمان بن عيسى، از مردى ديگر-: امام باقر عليه السلام به يكى از همسران خود، علاقه شديدى داشت. روزى او را طلاق داد و از طلاق دادنش غمگين بود. يكى از خدمتكاران ايشان گفت: فدايت شوم! چرا طلاقش داديد؟

فرمود: «من از على عليه السلام ياد كردم و او از ايشان، بد گفت. بنا بر اين، خوش نداشتم كه اخگرى از اخگرهاى جهنّم را به پوستم بچسبانم».

٥/ ٣: گرماى جهنّم‌

قرآن‌

«بر جاى ماندگان، به [در خانه‌] نشستنِ خود پس از پيامبر خدا [و همراه نشدن با او]، شادمان شدند و از اين كه با مال و جان خود در راه خدا جهاد كنند، كراهت داشتند و [به ديگر مسلمانان نيز] گفتند: «در اين گرما بيرون نرويد». بگو: «اگر در يابيد، آتش جهنّم گرم‌تر است». از اين پس، كم بخندند و به [جزاى‌] آنچه به دست مى‌آورند، بسيار بگريند».

حديث‌

١٣٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اين آتشِ [دنيايىِ‌] شما، يكى از هفتاد جزء آتش جهنّم است كه هر جزئى از آن، گرماى خود را دارد.[١]

[١]. يعنى: حرارت آتش جهنّم، هفتاد برابر بيشتر از آتش متعارف دنيوى است.